ఒక అందమైన గ్రామంలో రాము అనే రైతు తన భార్య సీతతో కలిసి నివసించేవాడు. వారు చాలా కష్టపడి పనిచేసేవారు. ప్రతి సంవత్సరం వారు కష్టపడి సంపాదించిన దానిలో కొంత భాగాన్ని భవిష్యత్తు కోసం దాచుకునేవారు. 'మనం సంపాదించేది కేవలం మన కోసమే కాదు, ఎప్పుడైనా ఎవరైనా సహాయం కోసం వస్తే వారికి అందించడానికి' అని రాము తరచుగా చెప్పేవాడు.
ఒకరోజు రాత్రి భారీ వర్షం కురుస్తోంది. అప్పుడు వారి ఇంటి తలుపు ఎవరో కొట్టిన శబ్దం వినిపించింది. రాము తలుపు తీసి చూడగా, వర్షంలో తడిసి వణుకుతున్న ఒక వృద్ధుడు మరియు ఒక చిన్న బాలుడు కనిపించారు. వారు దారి తప్పి అక్కడికి చేరుకున్నారు.
సీత వెంటనే వారికి తడిసిన బట్టలు మార్చుకోవడానికి పొడి వస్త్రాలు మరియు వేడి వేడి ఆహారాన్ని సిద్ధం చేసింది. రాము తాను దాచుకున్న ధాన్యాన్ని వారికి ఇచ్చాడు. ఆ వృద్ధుడు, బాలుడు కడుపు నిండా తిని, ప్రశాంతంగా నిద్రపోతుంటే రాము, సీతలకు ఎంతో తృప్తి కలిగింది.
మరుసటి రోజు ఉదయం వారు వెళ్లేటప్పుడు, ఆ వృద్ధుడు రాము చేతులు పట్టుకుని, 'నాయనా, నువ్వు దాచుకున్న సంపద నీ ఆకలిని తీరుస్తుంది, కానీ నువ్వు ఈరోజు చేసిన సహాయం నీ జీవితానికి సార్థకతను ఇస్తుంది' అని చెప్పారు. తన కష్టానికి అసలైన అర్థం ఇదేనని రాము గ్రహించాడు.
