ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற விவசாயி தன் மனைவி நிலாவுடன் வசித்து வந்தான். அவர்கள் இருவரும் மிகவும் உழைப்பவர்கள். ஆண்டு முழுவதும் கஷ்டப்பட்டு உழைத்து, ஒரு சிறிய சேமிப்பைச் சேர்த்து வைத்திருந்தனர். மாறன் எப்போதும் நினைப்பான், 'இந்தச் சேமிப்பு நமக்காக மட்டும் அல்ல, ஒருநாள் யாராவது தேடி வந்தால் அவர்களுக்கு உதவ வேண்டும்' என்று.
ஒரு நாள் மாலை, பலத்த மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. அப்போது கதவைத் தட்டும் சத்தம் கேட்டது. மாறன் கதவைத் திறந்தபோது, நனைந்து நடுங்கிக் கொண்டிருந்த ஒரு முதியவரும் அவரது மகனும் நின்றிருந்தனர். அவர்கள் வழிதவறிப் போய்விட்டதாகக் கூறினர்.
நிலா உடனே அவர்களுக்குத் தேவையான உலர்ந்த ஆடைகளையும், சூடான உணவையும் தயார் செய்தாள். மாறன் தான் சேமித்து வைத்திருந்த தானியங்களில் ஒரு பகுதியை அவர்களுக்குக் கொடுத்தான். அந்த முதியவர்கள் வயிறு நிறைய உண்டு, நிம்மதியாகத் தூங்கியபோது, மாறன் மற்றும் நிலாவின் முகத்தில் ஒரு பெரிய திருப்தி தெரிந்தது.
மறுநாள் காலை அவர்கள் கிளம்பும்போது, அந்த முதியவர் மாறனின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு, 'தம்பி, நீ சேர்த்து வைத்த சொத்துக்கள் உன் பசியைத் தீர்க்கும், ஆனால் இன்று நீ செய்த இந்த உதவி உன் வாழ்நாள் முழுவதும் உனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரும்' என்றார். மாறன் உணர்ந்தான், தான் ஏன் இவ்வளவு கடினமாக உழைக்கிறோம் என்பதை.
