ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜು ಎಂಬ ರೈತ ಮತ್ತು ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಸುಮಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಮತ್ತು ಧಾನ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. 'ನಾವು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಸಂಪಾದಿಸುವುದು ಕೇವಲ ನಮಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು' ಎಂದು ರಾಜು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಯಾರೋ ಬಡಿದ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ರಾಜು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಾಗ, ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ಮತ್ತು ಅವರ ಮಗ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಬಂದಿದ್ದರು.
ಸುಮಾ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವರಿಗೆ ಒಣ ಬಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಬಿಸಿಯಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದಳು. ರಾಜು ತಾನು ಉಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಅವರಿಗೆ ನೀಡಿದನು. ಆ ವೃದ್ಧರು ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬಾ ಉಣ್ಣಿ, ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಮಲಗಿದಾಗ ರಾಜು ಮತ್ತು ಸುಮಾಗೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಕ್ಕಿತು.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವರು ಹೊರಡುವಾಗ, ಆ ವೃದ್ಧರು ರಾಜುವಿನ ಕೈ ಹಿಡಿದು, 'ಮಗನೇ, ನೀನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಸಂಪತ್ತು ನಿನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಸುಗಮಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ನೀನು ಇಂದು ಮಾಡಿದ ಈ ಸಹಾಯ ನಿನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸಾರ್ಥಕತೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ' ಎಂದರು. ತನ್ನ ಶ್ರಮದ ನಿಜವಾದ ಉದ್ದೇಶವೇ ಇದ ternyata ಎಂದು ರಾಜು ಅರಿತನು.
