ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവൻ എന്ന കർഷകനും ഭാര്യ ലക്ഷ്മിതയും താമസിച്ചിരുന്നു. അവർ കഠിനാധ്വാനികളായിരുന്നു. ഓരോ വർഷവും അവർ കഷ്ടപ്പെട്ട് അധ്വാനിച്ചതിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഭാവിയിലേക്ക് കരുതിവെക്കുമായിരുന്നു. 'നമ്മൾ സമ്പാദിക്കുന്നത് നമുക്ക് വേണ്ടി മാത്രമല്ല, സഹായം തേടി വരുന്നവർക്ക് നൽകാൻ കൂടിയാണ്' എന്ന് മാധവൻ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ കനത്ത മഴയുള്ള ഒരു രാത്രിയിൽ, അവരുടെ വീടിന്റെ വാതിലിൽ ഒരു മുട്ടു കേട്ടു. മാധവൻ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ, മഴ നനഞ്ഞ് വിറച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധനെയും ഒരു ബാലനെയും കണ്ടു. വഴിതെറ്റി വന്ന അവർക്ക് അഭയം തേടാൻ മറ്റൊരിടവുമില്ലായിരുന്നു.
ലക്ഷ്മി ഉടൻ തന്നെ അവർക്ക് ഉടുക്കാൻ വസ്ത്രങ്ങളും ചൂടുള്ള ഭക്ഷണവും തയ്യാറാക്കി. മാധവൻ കരുതിവെച്ചിരുന്ന ധാന്യങ്ങളിൽ നിന്ന് അവർക്ക് ആവശ്യമായത് നൽകി. വിശപ്പടക്കി അവർ സമാധാനമായി ഉറങ്ങിയപ്പോൾ മാധവനും ലക്ഷ്മിയും വലിയ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അവർ യാത്ര തിരിക്കുമ്പോൾ, ആ വൃദ്ധൻ മാധവനോട് പറഞ്ഞു, 'മകനേ, നീ സമ്പാദിച്ച സമ്പത്ത് നിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റും, എന്നാൽ നീ ഇന്ന് ചെയ്ത ഈ പുണ്യം നിന്റെ ജീവിതത്തിന് അർത്ഥം നൽകും.' തന്റെ അധ്വാനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം എന്താണെന്ന് മാധവൻ അന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
