ఒక చిన్న గ్రామంలో మాధవ్ అనే రైతు తన భార్య లక్ష్మితో కలిసి నివసించేవాడు. ఒక సంవత్సరం తీవ్రమైన కరువు వల్ల వారి పంటలు దెబ్బతిన్నాయి. ఇంట్లో ఉన్న ధాన్యం చాలా తక్కువగా ఉంది.
ఒక సాయంత్రం, అలసిపోయి ఆకలితో ఉన్న ఒక వృద్ధుడు వారి ఇంటికి వచ్చాడు. మాధవ్ భయపడుతూ లక్ష్మితో ఇలా అన్నాడు, 'మన దగ్గర ఉన్నది ఒక్క పూట భోజనానికి సరిపడా మాత్రమే. మనం అతనికి ఇస్తే, ఈరోజు మనం ఆకలితో ఉండాల్సి వస్తుంది.'
కానీ లక్ష్మి చిరునవ్వుతో, 'మనం ఇచ్చే ఆహారం ఆ వ్యక్తికి ఎంతటి ఉపశమనాన్ని ఇస్తుందో తెలుసా? అదే నిజమైన సంపద' అని చెప్పింది. వారు ఇద్దరూ కలిసి ఆ వృద్ధుడికి ఉన్న కొద్దిపాటి ఆహారాన్ని ఎంతో ప్రేమతో వడ్డించారు.
ఆ వృద్ధుడు భోజనం చేసిన తర్వాత, అతని కళ్లలో ఒక తెలియని తృప్తి కనిపించింది. 'మీరు చూపిన ప్రేమ నా ఆకలిని మాత్రమే కాదు, నా మనసుని కూడా నింపేసింది' అని ఆశీర్వదించాడు. ఆ రోజు రాత్రి మాధవ్ మరియు లక్ష్మి ఆకలితో ఉన్నప్పటికీ, ఆ వృద్ధుడి ముఖంలో చూసిన ఆనందం వారి మనసులను ఎంతో సంతోషంతో నింపేసింది. తాము చేసిన సాయం ఎంత గొప్పదో ఆ వృద్ధుడి తృప్తి చూసి వారు గ్రహించారు.
