ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ മാധവൻ എന്ന കർഷകനും ഭാര്യ ലക്ഷ്മിയും താമസിച്ചിരുന്നു. ഒരു വർഷം കഠിനമായ വരൾച്ച കാരണം അവരുടെ കൃഷി നശിച്ചുപോയി. വീട്ടിൽ കുറച്ചു ധാന്യങ്ങൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
ഒരു വൈകുന്നേരം, വിശന്നു തളർന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ അവരുടെ വീട്ടുവാതിൽക്കൽ വന്നു. മാധവൻ ആശങ്കയോടെ പറഞ്ഞു, 'ലക്ഷ്മി, നമ്മുടെ പക്കൽ കുറച്ച് ഭക്ഷണം മാത്രമേയുള്ളൂ. ഇത് അദ്ദേഹത്തിന് നൽകിയാൽ നമുക്ക് ഇന്ന് പട്ടിണി കിടക്കേണ്ടി വരും.'
എന്നാൽ ലക്ഷ്മി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, 'നമ്മൾ നൽകുന്ന ആഹാരത്തേക്കാൾ വലുതാണ് ഒരു വിശക്കുന്നവന് നമ്മൾ നൽകുന്ന ആശ്വാസം.' അവർ തങ്ങൾക്കുണ്ടായിരുന്ന ഭക്ഷണം ആ വൃദ്ധന് സ്നേഹത്തോടെ വിളമ്പിക്കൊടുത്തു.
ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ വൃദ്ധന്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു സംതൃപ്തി കണ്ടു. 'നിങ്ങളുടെ ഈ കരുണ എന്റെ മനസ്സിനെ നിറച്ചു,' അദ്ദേഹം അവരെ അനുഗ്രഹിച്ചു. അന്ന് രാത്രി മാധവനും ലക്ഷ്മിയും വിശന്നുവെങ്കിലും, ആ വൃദ്ധന്റെ മുഖത്തുണ്ടായ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ സംതൃപ്തി തോന്നി. അവർ ചെയ്ത നന്മയുടെ അളവ് ആ விருയിന്റെ സംതൃപ്തിയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതായിരുന്നു.
