ஒரு சிறிய கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு விவசாயி தன் மனைவி நிலாவுடன் வசித்து வந்தான். ஒருமுறை கடும் வறட்சியால் அவர்களின் விளைச்சல் மிகவும் குறைந்து போனது. வீட்டில் இருந்த தானியங்கள் மிகக் குறைவாகவே இருந்தன. ஒரு நாள் மாலை, களைப்புடன் வீடு திரும்பிய மாறன், வாசலில் ஒரு வயதான வழிப்போக்கரை பார்த்தான். அவர் மிகவும் பசியுடன் காணப்பட்டார்.
நிலாவிடம் இதைக் கூறிய மாறன், 'நம்மகிட்ட தான் ஒருவேளை உணவு தான் இருக்கு, அதை இந்த விருந்தினருக்குக் கொடுத்தா நாம பசியோட தூங்க வேண்டியிருக்கும்' என்று தயங்கினான். ஆனால் நிலா புன்னகையுடன், 'நாம் கொடுக்கும் அன்பும் உணவும் அவர்களுக்கு எவ்வளவு நிம்மதியைத் தரும் என்று தெரியுமா? அதுதான் உண்மையான செல்வம்' என்றாள். இருவரும் சேர்ந்து அந்த முதியவருக்குத் தங்களுக்கு இருந்த உணவை அன்போடு பரிமாறினார்கள்.
அந்த முதியவர் உணவை உண்டு முடித்ததும், அவர் கண்களில் ஒரு பேரானந்தம் தெரிந்தது. அவர் அந்தத் தம்பதியினரைப் பார்த்து, 'உங்கள் அன்பால் என் பசி மட்டுமல்ல, என் மனமும் நிறைந்துவிட்டது. நீங்கள் செய்த இந்த உதவிக்கு ஈடு இணை ஏதுமில்லை' என்று ஆசிர்வதித்தார். அன்று இரவு மாறன் மற்றும் நிலா பசியுடன் இருந்தாலும், அந்த முதியவரின் முகத்தில் கண்ட மகிழ்ச்சியைக் காணும்போது, தங்கள் உள்ளம் ஒரு பெரிய நிறைவடைவதை உணர்ந்தார்கள். அவர்கள் செய்த உதவி எவ்வளவு பெரியது என்பதை அளவிட முடியாது, அந்த விருந்தினரின் திருப்தியில் மட்டுமே அது தெரிந்தது.
