ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಂಜುನಾಥ ಎಂಬ ರೈತ ಮತ್ತು ಅವನ ಪತ್ನಿ ಸುಮಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲದಿಂದಾಗಿ ಅವರ ಬೆಳೆ ನಾಶವಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪ ಪ್ರಮಾಣದ ಧಾನ್ಯ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿತ್ತು.
ಒಂದು ಸಂಜೆ, ದಣಿದು ಹಸಿದಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧನು ಅವರ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದನು. ಮಂಜುನಾಥನು ಸುಮಾಳ ಬಳಿ, 'ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಹೊತ್ತಿನ ಆಹಾರ ಮಾತ್ರ, ಇದನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಾವು ಇಂದು ಉಪವಾಸ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಆದರೆ ಸುಮಾ ನಗುತ್ತಾ, 'ನಾವು ನೀಡುವ ಅಲ್ಪ ಆಹಾರವು ಅವರ ಹಸಿವನ್ನು ನೀಗಿಸಿ ಎಷ್ಟು ನೆಮ್ಮದಿ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದು. ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು' ಎಂದಳು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಆ ವೃದ್ಧನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆಹಾರವನ್ನು ನೀಡಿದರು.
ಆ ವೃದ್ಧನು ಆಹಾರವನ್ನು ತಿಂದ ನಂತರ, ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ತೃಪ್ತಿ ಕಂಡಿತು. 'ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯು ನನ್ನ ಹಸಿವನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ತುಂಬಿದೆ' ಎಂದು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದನು. ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಮಂಜುನಾಥ ಮತ್ತು ಸುಮಾ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿವಿನಿಂದಿದ್ದರೂ, ಆ ವೃದ್ಧನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿ ಬಂದಿತು. ತಾವು ಮಾಡಿದ ಉಪಕಾರದ ಬೆಲೆ ಅಳತೆಗೋಲಿನಿಂದ ಅಳೆಯಲಾಗದು ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.
