ఒక అందమైన గ్రామంలో సోము అనే రైతు ఉండేవాడు. అతనికి చాలా భూములు, ధాన్యం నిల్వలు ఉండేవి. అతను చాలా ధనవంతుడు, కానీ అతనికి ఒక లోపం ఉంది. ఎవరైనా అతిథులు ఇంటికి వస్తే, వారికి ఆహారం ఇవ్వడానికి అతను సంకోచించేవాడు. 'ఇదంతా నా కష్టం, దీనిని ఇతరులకు ఎందుకు ఇవ్వాలి?' అని అతను అనుకునేవాడు.
ఒకరోజు, వర్షం పడుతున్న సమయంలో ఒక వృద్ధుడు సోము ఇంటి తలుపు తట్టాడు. అతను చాలా ఆకలితో ఉన్నాడు. సోము భార్య లత అతడిని ప్రేమతో లోపలికి పిలిచి భోజనం పెట్టాలని చూసింది, కానీ సోము ఆమెను అడ్డుకున్నాడు. 'మనకు తెలియని వారికి మనం ఎందుకు అన్నం పెట్టాలి?' అని కఠినంగా అన్నాడు.
రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ సోము సంపద పెరిగింది కానీ అతని మనసు మాత్రం చిన్నదైపోయింది. ఒకరోజు ఒక చిన్న బాలుడు నీళ్ల కోసం అడిగితే, సోము అతడిని కోపంతో పంపించేశాడు. ఆ బాలుడు వెళ్ళిపోయాక, సోము తన ధాన్యపు కొట్టుల మధ్య నిలబడి, తన దగ్గర ఇంత సంపద ఉన్నా తాను ఎంతో పేదవాడినని భావించాడు. అతిథి సత్కారం లేని సంపద వల్ల ఎటువంటి తృప్తి ఉండదని అతనికి అర్థమైంది.
