ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் நிறைய நிலங்களும், நிறைய நெல் மூட்டைகளும் இருந்தன. அவன் மிகவும் பணக்காரன், ஆனால் அவனிடம் ஒரு குறை இருந்தது. அவன் தன் வீட்டில் யாராவது விருந்தினராக வந்தால், அவர்களுக்கு உணவு கொடுக்க தயங்குவான். 'இது என் பணம், இதை நான் செலவு செய்ய மாட்டேன்' என்று நினைப்பான்.
ஒரு நாள், மழையினால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு முதியவர், சோமுவின் வீட்டின் வாசலில் வந்து நின்றார். அவர் மிகவும் பசியுடன் இருந்தார். சோமுவின் மனைவி நிலா, அந்த முதியவரை உள்ளே அழைத்து அன்போடு உணவு ஊட்ட முயன்றாள். ஆனால் சோமு, 'நமக்குத் தெரியாதவர்களுக்காக ஏன் உணவை வீணாக்க வேண்டும்?' என்று கூறித் தடுத்தான்.
அடுத்த சில வாரங்களில், ஒரு பெரிய வறட்சி ஏற்பட்டது. சோமுவின் சேமிப்பு இருந்தும், அவனது மனநிலை மிகவும் குறுகியதாக மாறியது. ஒருமுறை, ஒரு வழிப்போக்கன் சோமுவின் வீட்டிற்கு வந்து உதவி கேட்டான். சோமு அவனிடம் அன்பைக் காட்டாமல் விரட்டியடித்தான். அந்த வழிப்போக்கன் சென்ற பிறகு, சோமுவின் மனதிற்குள் ஒரு பெரிய வெறுமை ஏற்பட்டது. அவனிடம் செல்வம் இருந்தும், ஒரு மனிதனை உபசரிக்கும் பண்பு இல்லாததால், அவன் தன்னை ஒரு ஏழையாகவே உணர்ந்தான். அன்பைப் பகிர்ந்து கொள்ளாத செல்வம், வெறும் கல்லாகவே இருக்கிறது என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
