ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ Samuel എന്നൊരു കർഷകൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് ധാരാളം കൃഷിയിടങ്ങളും ധാന്യശേഖരങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. Samuel വളരെ സമ്പന്നനായിരുന്നു, പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു വലിയ കുറവുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിൽ ആരെങ്കിലും അതിഥികളായി വന്നാൽ അവർക്ക് ഭക്ഷണം നൽകാൻ അദ്ദേഹം മടിച്ചിരുന്നു. 'ഇതെല്ലാം എന്റെ അധ്വാനമാണ്, എന്തിനാണ് ഞാൻ മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകുന്നത്?' എന്ന് അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചു.
ഒരിക്കൽ, കനത്ത മഴയുള്ള ഒരു രാത്രിയിൽ ഒരു വൃദ്ധൻ Samuel-ന്റെ വീട്ടുവാതിൽക്കൽ വന്നു. അദ്ദേഹം വിശന്നു തളർന്നിരുന്നു. Samuel-ന്റെ ഭാര്യ Sarah അദ്ദേഹത്തെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചുവരുത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, Samuel അതിനെ തടഞ്ഞു. 'നമുക്ക് അറിയാത്തവർക്ക് എന്തിനാണ് നമ്മൾ ഭക്ഷണം നൽകുന്നത്?' എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
കാലം കടന്നുപോയി, Samuel-ന്റെ സമ്പത്ത് വർദ്ധിച്ചുവെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് കൂടുതൽ ഇടുങ്ങിയതായി മാറി. ഒരു ദിവസം, ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞ ഒരു ബാലൻ വെള്ളം ചോദിച്ചപ്പോൾ Samuel അവനെ ദേഷ്യപ്പെട്ട് ഓടിച്ചുവിട്ടു. ആ ബാലൻ പോയപ്പോൾ, തന്റെ വലിയ ഗോഡൗണുകളിലും ധാന്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴും താൻ എത്ര വലിയ ദരിദ്രനാണെന്ന് Samuel തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാനുള്ള മനസ്സ് ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് തന്റെ സമ്പത്തിന് ഒരു മൂല്യവുമില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി.
