ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಪಣ ಎಂಬ ರೈತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಧಾನ್ಯದ ರಾಶಿಗಳಿದ್ದವು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ದೋಷವಿತ್ತು. ಯಾರಾದರೂ ಅತಿಥಿಗಳಾಗಿ ಬಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಆಹಾರ ನೀಡಲು ಅವನು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿದ್ದನು. 'ಇದೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಕಷ್ಟದ ಹಣ, ಇದನ್ನು ನಾನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಅವನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ, ಮಳೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧನು ಸಮರ್ಪಣನ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಹಸಿದಿದ್ದನು. ಸಮರ್ಪಣನ ಪತ್ನಿ ಲತಾ ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು, ಆದರೆ ಸಮರ್ಪಣನು ಅದನ್ನು ತಡೆದನು. 'ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದವರಿಗೆ ನಾವು ಯಾಕೆ ಅನ್ನ ನೀಡಬೇಕು?' ಎಂದು ಅವನು ಕಠಿಣವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.
ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ಸಮರ್ಪಣನ ಸಂಪತ್ತು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು, ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಕಿರಿದಾಯಿತು. ಒಂದು ದಿನ, ಒಬ್ಬ ಬಾಲಕ ನೀರಿಗಾಗಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಸಮರ್ಪಣನು ಅವನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿ ಓಡಿಸಿದನು. ಆ ಬಾಲಕ ಹೋದ ನಂತರ, ಸಮರ್ಪಣನಿಗೆ ತನ್ನ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಧಾನ್ಯದ ರಾಶಿಗಳ ನಡುವೆಯೂ ತಾನು ಬಡವನಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಬಂದಿತು. ದಾನ ಮಾಡುವ ಗುಣವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟೇ ಸಂಪತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದು ವ್ಯರ್ಥ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.
