ఒక అందమైన గ్రామంలో రాము మరియు లక్ష్మి అనే దంపతులు ఉండేవారు. ఒక రోజు సాయంత్రం, సోమన్న అనే వృద్ధుడు వారి ఇంటికి వచ్చాడు. ఆయన చాలా అలసిపోయి ఉన్నట్లు కనిపించాడు.
లక్ష్మి వెంటనే చిరునవ్వుతో ఆయనను ఆహ్వానించింది. రాము ఆయనకు నీళ్లు ఇచ్చాడు. కానీ కొద్దిసేపటి తర్వాత, రాము తన పనిలో మునిగిపోయాడు, లక్ష్మి కూడా వంట పనుల్లో బిజీ అయిపోయింది. వారు సోమన్న గారికి భోజనం వడ్డించారు కానీ, వారితో మాట్లాడలేదు. వారు పదే పదే ముఖం తిప్పుకుని తమ పనుల్లో నిమగ్నమైపోయారు.
సోమన్న గారికి చాలా బాధ కలిగింది. 'వారు నాకు అన్నం పెట్టారు కానీ, వారి ముఖాలు చూస్తుంటే నేను వారికి భారంగా ఉన్నట్లు అనిపిస్తోంది' అని ఆయన అనుకున్నారు. అక్కడ ఉండటం ఇష్టం లేక ఆయన మెల్లగా లేచి వెళ్ళిపోవడానికి సిద్ధమయ్యారు.
లక్ష్మి ఇది గమనించింది. 'అయ్యో! మనం ఆయనకు ఆహారం ఇచ్చాం కానీ, ప్రేమను ఇవ్వడం మర్చిపోయాం!' అని ఆమెకు అర్థమైంది. ఆమె వెంటనే ఆయన దగ్గరకు వెళ్లి, 'తాతగారు, మమ్మల్ని క్షమించండి. మేము పనిలో పడి మీ పట్ల శ్రద్ధ చూపించలేదు. మీరు మా ఇంటికి రావడం మాకు చాలా సంతోషం' అని వేడుకుంది. రాము కూడా వచ్చి క్షమాపణలు చెప్పాడు.
వారి నిజాయితీని చూసి సోమన్న గారి ముఖం వెలిగిపోయింది. ఆయన మళ్ళీ కూర్చుని సంతోషంగా భోజనం చేశారు. అతిథిని గౌరవించడం అంటే కేవలం భోజనం పెట్టడం మాత్రమే కాదు, చిరునవ్వుతో ఆహ్వానించడం అని వారు తెలుసుకున్నారు.
