ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வசித்து வந்தனர். அவர்கள் மிகவும் அன்பானவர்கள். ஒரு நாள் மாலை, அவர்கள் வீட்டு வாசலில் ஒரு முதியவர் வந்து நின்றார். அவர் பெயர் மாணிக்கம். அவர் மிகவும் களைப்படைந்து காணப்பட்டார்.
நிலா உடனே ஓடிச் சென்று அவரை அன்போடு வரவேற்றாள். கதிர் அவருக்குத் தண்ணீர் கொடுத்து, அமரச் செய்தான். ஆனால், சிறிது நேரம் கழித்து கதிர் தனது வேலையில் மூழ்கிவிட்டான். நிலாவுக்கும் சமையல் வேலை வந்தது. இருவரும் விருந்தினரைத் தட்டில் உணவு வைத்துவிட்டு, முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு தங்கள் வேலைகளைப் பார்க்கத் தொடங்கினர். அவர்கள் பேசும் போது, முகத்தில் புன்னகை இல்லை; மாறாக, வேலையின் அவசரம் மட்டுமே இருந்தது.
மாணிக்கம் அந்த உணவைச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார், ஆனால் அவர் மனம் வருந்தியது. 'நான் இவ்வளவு தூரம் நடந்து வந்தேன், ஆனால் இவர்கள் என்னை ஒரு சுமையாகப் பார்ப்பது போலத் தெரிகிறது' என்று நினைத்தார். கதிரும் நிலாவும் பேசாமல் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டதைக் கண்டதும், அவருக்குத் தயக்கம் ஏற்பட்டது. அவர் மெல்ல எழுந்து அங்கிருந்து கிளம்பத் தொடங்கினார்.
நிலா இதைக் கவனித்துத் திகைத்துப் போனாள். 'ஐயோ! நாம் அவருக்கு உணவு கொடுத்தோம், ஆனால் அன்பைக் கொடுக்க மறந்துவிட்டோம்!' என்று உணர்ந்தாள். அவள் ஓடிச் சென்று மாணிக்கத்தின் கையைப் பிடித்து, 'ஐயா, தயவுசெய்து மன்னித்துவிடுங்கள். நாங்கள் வேலையில் கவனமாக இருந்தோம், உங்களைச் சங்கடப்படுத்த விரும்பவில்லை' என்று கண்ணீருடன் கூறினாள். கதிரும் ஓடி வந்து, 'மன்னிக்கவும் ஐயா, நீங்கள் எங்கள் வீட்டில் இருப்பது எங்களுக்கு மகிழ்ச்சி' என்று புன்னகையுடன் கூறினான்.
அவர்களின் உண்மையான அன்பைக் கண்டதும் மாணிக்கத்தின் முகம் மலர்ந்தது. அவர் மீண்டும் அமர்ந்து மகிழ்ச்சியுடன் உணவருந்தினார். அன்று கதிர் ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றான்: விருந்தினரை உபசரிப்பது என்பது வெறும் உணவை வழங்குவது மட்டுமல்ல, முகத்தில் புன்னகையுடனும் அன்பையுடனும் வரவேற்பதுதான்.
