ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರವಿ ಮತ್ತು ಗಾಯತ್ರಿ ಎಂಬ ದಂಪತಿಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆ, ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ಎಂಬ ವಯಸ್ಸಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು. ಅವರು ತುಂಬಾ ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದರು.
ಗಾಯತ್ರಿ ಕೂಡಲೇ ನಗುಮುಖದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದಳು. ರವಿ ಅವರಿಗೆ ನೀರು ತಂದುಕೊಟ್ಟನು. ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ರವಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾದನು ಮತ್ತು ಗಾಯತ್ರಿ ಅಡುಗೆಯ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಬ್ಯುಸಿಯಾದಳು. ಅವರು ಸುಬ್ರಮಣ್ಯರಿಗೆ ಊಟವನ್ನು ನೀಡಿದರು, ಆದರೆ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಉತ್ಸಾಹವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಪದೇ ಪದೇ ಮುಖವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.
ಸುಬ್ರಮಣ್ಯರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು. 'ಅವರು ನನಗೆ ಅನ್ನ ನೀಡಿದರು ನಿಜ, ಆದರೆ ಅವರ ಮುಖ ನೋಡಿ ನಾನು ಅವರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ,' ಎಂದು ಅವರು ಅಂದುಕೊಂಡರು. ಅವರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಇರಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ಅವರು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧರಾದರು.
ಗಾಯತ್ರಿ ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಳು. 'ಅಯ್ಯೋ! ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಆಹಾರ ನೀಡಿದೆವು, ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನೀಡಲು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟೆವು!' ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅವಳು ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಸುಬ್ರಮಣ್ಯರ ಕೈ ಹಿಡಿದು, 'ಅಜ್ಜರೇ, ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡಿ. ನಾವು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾಗಿದ್ದೆವು, ನಿಮಗೆ ಅಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಬೇಕೆಂದಲ್ಲ,' ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡಳು. ರವಿಯೂ ಬಂದು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು.
ಅವರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಸುಬ್ರಮಣ್ಯರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮೂಡಿತು. ಅವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದು ಊಟ ಮಾಡಿದರು. ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಆಹಾರ ನೀಡುವುದಲ್ಲ, ಮುಗುಳ್ನಗೆಯಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸುವುದು ಎಂಬ ಪಾಠವನ್ನು ರವಿ ಮತ್ತು ಗಾಯತ್ರಿ ಕಲಿತರು.
