ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവനും സരസ്വതിയും താമസിച്ചിരുന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം, തളർന്നുപോയ ഒരു വൃദ്ധൻ അവരുടെ വീട്ടുവാതിൽക്കൽ വന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് രാഘവൻ എന്നായിരുന്നു.
സരസ്വതി ഉടൻ തന്നെ അദ്ദേഹത്തെ പുഞ്ചിരിയോടെ സ്വീകരിച്ചു. മാധവൻ അദ്ദേഹത്തിന് കുടിക്കാൻ വെള്ളം നൽകി. എന്നാൽ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മാധവൻ തന്റെ ജോലികളിൽ മുഴുകിപ്പോയി. സരസ്വതിയും അടുക്കളയിലെ തിരക്കിലായി. അവർ അദ്ദേഹത്തിന് ഭക്ഷണം വിളമ്പിയെങ്കിലും, സംസാരിക്കാനോ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കാനോ തയ്യാറായില്ല. അവർ മുഖം തിരിച്ചു വെച്ച് സ്വന്തം കാര്യങ്ങളിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചു.
രാഘവൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന് വിഷമം തോന്നി. 'അവർ എനിക്ക് ഭക്ഷണം തന്നു, പക്ഷേ അവരുടെ മുഖഭാവം കാണിക്കുന്നത് ഞാൻ അവർക്ക് ഒരു ഭാരമാണെന്നാണ്,' അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചു. ആരും തന്നോട് താല്പര്യം കാണിക്കുന്നില്ലെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം അവിടെനിന്നും പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.
സരസ്വതി ഇത് ശ്രദ്ധിച്ചു. 'അയ്യോ! നമ്മൾ അദ്ദേഹത്തിന് ഭക്ഷണം നൽകി, പക്ഷേ സ്നേഹം നൽകാൻ മറന്നുപോയി!' എന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു, 'അപ്പൂപ്പാ, ഞങ്ങളെ ക്ഷമിക്കണം. ഞങ്ങൾ ജോലിക്കിടയിൽ ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയി. നിങ്ങളെ സ്വീകരിക്കുന്നതിൽ ഞങ്ങൾക്ക് വലിയ സന്തോഷമുണ്ട്.' മാധവനും ഓടിവന്ന് അദ്ദേഹത്തോട് മാപ്പ് ചോദിച്ചു.
അവരുടെ ആത്മാർത്ഥമായ മാപ്പ് അപ്പൂപ്പന്റെ മനസ്സ് നിറച്ചു. അദ്ദേഹം സന്തോഷത്തോടെ അവിടെ ഇരുന്നു. விருചിതനെ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ ഭക്ഷണത്തോടൊപ്പം തന്നെ പുഞ്ചിരിയും സ്നേഹവും നൽകണമെന്ന വലിയ പാഠം അവർ അന്ന് പഠിച്ചു.
