ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా తెలివైనవాడు, కానీ అతని మాటలు ఇతరులను బాధపెట్టేవి. ఒకరోజు అతని స్నేహితుడు రోహన్ ఎంతో కష్టపడి గీసిన ఒక చిత్రాన్ని అర్జున్కు చూపించాడు. అర్జున్ దానిని చూసి, 'ఇదేంటి ఇంత అస్సలు బాలేదు! దీన్ని చూసి ఎవరికి నచ్చుతుంది?' అని ఎగతాళి చేశాడు. రోహన్ కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి, అతను అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయాడు.
ఆ సాయంత్రం అర్జున్ తాతయ్య అతడిని పిలిచి ఇలా చెప్పారు, 'అర్జున్, మాటలు కత్తిలా ఉండవచ్చు లేదా పూలలా ఉండవచ్చు. మాటలు ఒకరిని ఏడిపించగలవు లేదా ఒకరిని ఉత్సాహపరచగలవు. మనం మాట్లాడే మాటలు ఇతరులకు ఉపయోగపడాలి మరియు వారి మనసుకి సంతోషాన్ని ఇవ్వాలి.'
మరుసటి రోజు పాఠశాలలో, రోహన్ మళ్ళీ బొమ్మ గీస్తున్నాడు. అర్జున్ అతని దగ్గరకు వెళ్లి మెల్లగా, 'రోహన్, నిన్న నేను అన్న మాటలకు నన్ను క్షమించు. ఈ బొమ్మలోని రంగులు చాలా బాగున్నాయి. నువ్వు ఇంకా బాగా గీయగలవు!' అని చెప్పాడు. రోహన్ ముఖం వెలిగిపోయింది. ఆ రోజు నుండి అర్జున్ మాట్లాడే ప్రతి మాట ఇతరుల ముఖంలో చిరునవ్వును, మనసులో ధైర్యాన్ని నింపడం మొదలుపెట్టింది.
