ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ബുദ്ധിമാനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന്റെ സംസാരം പലപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവന്റെ കൂട്ടുകാരനായ രാഹുൽ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് വരച്ച ഒരു ചിത്രം അവനെ കാണിച്ചു. എന്നാൽ അർജുൻ പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു, 'ഇതെന്തൊരു ചീത്ത ചിത്രമാണ്! ഇത് ആർക്കാണ് ഇഷ്ടപ്പെടുക?' രാഹുലിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു, അവൻ അവിടെനിന്നും നടന്നുപോയി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം അർജുന്റെ മുത്തച്ഛൻ അവനോട് സംസാരിച്ചു. 'അർജുൻ, വാക്കുകൾക്ക് മൂർച്ചയുള്ള കത്തി പോലെയാകാം, അല്ലെങ്കിൽ മധുരമുള്ള തേൻ പോലെയാകാം. ഒരാളെ വേദനിപ്പിക്കാനും ഒരാളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനും വാക്കുകൾക്ക് കഴിയും. നാം പറയുന്ന വാക്കുകൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉപകാരപ്രദവും അതേസമയം അവരുടെ മനസ്സിന് സന്തോഷം നൽകുന്നതുമായിരിക്കണം,' മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞു.
അടുത്ത ദിവസം സ്കൂളിൽ വെച്ച് രാഹുൽ വീണ്ടും ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ അവന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു, 'രാഹുൽ, ഇന്നലെ ഞാൻ പറഞ്ഞതിന് എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഈ ചിത്രത്തിലെ നിറങ്ങൾ വളരെ മനോഹരമാണ്. നിനക്ക് ഇതിലും നന്നായി വരയ്ക്കാൻ കഴിയും!' രാഹുലിന്റെ മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ട് തിളങ്ങി. അന്നുമുതൽ അർജുൻ സംസാരിക്കുന്ന ഓരോ വാക്കും മറ്റുള്ളവർക്ക് പ്രത്യാശയും സന്തോഷവും നൽകാൻ തുടങ്ങി.
