ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனது பேச்சு மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தும். ஒருமுறை, அவனது நண்பன் முகிலன் ஒரு சிறிய ஓவியம் வரைந்து வந்திருந்தான். அதைப்பார்த்த கதிர், 'இது என்ன குப்பை? இதைப் பார்த்தால் யாருக்குத்தான் பிடிக்கும்?' என்று ஏளனமாகச் சொன்னான். முகிலன் கண்கலங்கிப் போய் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டான்.
அன்று மாலை, கதிரின் தாத்தா அவனிடம் ஒரு சிறிய சோதனையைச் செய்தார். ஒரு செடியின் இலைகளைப் பறித்து, 'நீ மிகவும் அழகாக இல்லை, உன்னால் எதுவும் செய்ய முடியாது' என்று கதிர் கத்திக் கொண்டிருப்பதை தாத்தா கற்பனை செய்து காட்டினார். கதிர் பயந்துபோனான். பிறகு தாத்தா சொன்னார், 'கதிர், வார்த்தைகள் கத்தி போலவும் இருக்கலாம், அல்லது பூக்களைப் போலவும் இருக்கலாம். ஒரு சொல் ஒருவரை அழச் செய்யலாம், அல்லது ஒருவரைத் தேற்றலாம். நீ சொல்லும் சொல் மற்றவர்களுக்குப் பயனுள்ளதாகவும், அதே சமயம் அவர்கள் மனதிற்கு மகிழ்ச்சியையும் தருவதாகவும் இருக்க வேண்டும்.'
மறுநாள் பள்ளியில், முகிலன் மீண்டும் ஒரு ஓவியம் வரைந்தான். கதிர் தயக்கத்துடன் அவனிடம் சென்றான். 'முகிலன், நேற்று நான் சொன்னதற்கு மன்னித்துவிடு. இந்த ஓவியத்தில் நீ பயன்படுத்திய வண்ணங்கள் மிகவும் அழகாக இருக்கின்றன. இன்னும் சிறப்பாக வரைய உன்னால் முடியும்!' என்று மென்மையாகச் சொன்னான். முகிலனின் முகம் மலர்ந்தது. அன்று முதல் கதிர் பேசும் ஒவ்வொரு சொல்லும் மற்றவர்களுக்குப் புன்னகையையும் நம்பிக்கையையும் தந்தது.
