ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನ ಮಾತುಗಳು ಇತರರಿಗೆ ನೋವು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ಗೆಳೆಯ ರೋಹನ್ ಬಹಳ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಬಿಡಿಸಿದ ಒಂದು ಚಿತ್ರವನ್ನು ಅರ್ಜುನ್ ಹತ್ತಿರ ತೋರಿಸಿದನು. ಅರ್ಜುನ್ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಇದು ಏನೇನು ಅಸಹ್ಯವಾಗಿದೆ! ಇದನ್ನು ಯಾರು ನೋಡಿ ಖುಷಿಪಡುತ್ತಾರೆ?' ಎಂದು ಗೇಲಿ ಮಾಡಿದನು. ರೋಹನ್ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದನು.
ಅಂದು ಸಂಜೆ ಅರ್ಜುನ್ನ ಅಜ್ಜ ಅವನನ್ನು ಕರೆದು ತಿಳಿಸಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ಮಾತುಗಳು ಕತ್ತಿಯಂತೆ ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಹೂವಿನಂತೆ ಇರಬಹುದು. ಮಾತುಗಳು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಬಹುದು ಅಥವಾ ಬೆಳೆಸಬಹುದು. ನಾವು ಮಾತನಾಡುವ ಮಾತುಗಳು ಇತರರಿಗೆ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಿರಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುವಂತಿರಬೇಕು.'
ಮರುದಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ರೋಹನ್ ಮತ್ತೆ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅರ್ಜುನ್ ಅವನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, 'ರೋಹನ್, ನಿನ್ನೆ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕ್ಷಮಿಸು. ಈ ಚಿತ್ರದ ಬಣ್ಣಗಳು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿವೆ. ನೀನು ಇನ್ನೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಬಿಡಿಸಬಹುದು!' ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದನು. ರೋಹನ್ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮೂಡಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅರ್ಜುನ್ ಮಾತನಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತೂ ಇತರರಿಗೆ ನಗು ಮತ್ತು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ನೀಡತೊಡಗಿತು.
