ఒక చిన్న గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు మరియు అతని తాతయ్య మాధవ్ ఉండేవారు. అర్జున్ కుటుంబం వ్యవసాయం చేసేది. కానీ ఒక సంవత్సరం తీవ్రమైన కరువు వల్ల వారి పంటలన్నీ దెబ్బతిన్నాయి. కుటుంబం చాలా ఇబ్బందుల్లో పడింది. ఇది చూసి, పక్క ఊరిలోని సామ్యూల్ అనే వ్యక్తి వారికి అవసరమైన ధాన్యం మరియు డబ్బు ఇచ్చి సహాయం చేశారు.
కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత, అర్జున్ పెరిగి పెద్దవాడై ఒక గొప్ప వైద్యుడు అయ్యాడు. ఒకరోజు, వృద్ధుడైన సామ్యూల్ గారు తీవ్ర అనారోగ్యంతో ఉన్నారని అర్జున్కు తెలిసింది. చాలా మంది వైద్యులు పరీక్షించినా ఆయన ఆరోగ్యం మెరుగుపడలేదు. వెంటనే అర్జున్ అక్కడికి వెళ్లి, తన పూర్తి నైపుణ్యంతో, పగలు రాత్రి కష్టపడి సామ్యూల్ గారిని నయం చేశాడు.
సామ్యూల్ గారు కోలుకున్నాక, అర్జున్ ఆయన పాదాలకు నమస్కరించి, "అయ్యా, మీరు అప్పట్లో చేసిన ఆ చిన్న సహాయమే నన్ను ఈ రోజు ఈ స్థితికి చేర్చింది" అని కళ్ళమ్మట నీళ్లతో చెప్పాడు. అందుకు సామ్యూల్ గారు నవ్వుతూ, "అర్జున్, నేను చేసిన సహాయం చాలా చిన్నది కావచ్చు, కానీ నువ్వు ఎంత గొప్ప వ్యక్తిగా ఎదిగావో చూస్తుంటే ఆ సహాయం చాలా విలువైనదిగా అనిపిస్తోంది. సహాయం యొక్క విలువ అది ఎంత ఇచ్చామన్న దానిలో లేదు, అది అందుకున్న వ్యక్తి యొక్క గొప్పతనం లో ఉంది" అని చెప్పారు. సహాయం పొందిన వ్యక్తి యొక్క వ్యక్తిత్వం మరియు ఎదుగుదలే ఆ సహాయానికి నిజమైన విలువనిస్తుందని అందరూ తెలుసుకున్నారు.
