ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும், அவனது தாத்தா மாணிக்கமும் வாழ்ந்து வந்தார்கள். கதிரின் தந்தை ஒரு விவசாயி, ஒருமுறை கடும் வறட்சியால் பயிர்கள் அனைத்தும் கருகிப்போயின. குடும்பம் மிகவும் கஷ்டப்பட்டது. அப்போது, பக்கத்து ஊரைச் சேர்ந்த செல்வந்தர் சோமு என்பவர், கதிரின் குடும்பத்திற்குத் தேவையான தானியங்களையும் பணத்தையும் தந்து உதவினார். கதிர் அந்த உதவியை நினைத்து மிகவும் நெகிழ்ந்தான்.
சில ஆண்டுகள் கடந்தன. கதிர் இப்போது வளர்ந்து ஒரு சிறந்த மருத்துவர் ஆனான். ஒருமுறை, அந்த ஊரிலேயே பெரிய பணக்காரராகத் திகழ்ந்த சோமு ஐயாவுக்கு உடல்நிலை மிகவும் மோசமானது. அவரைப் பல மருத்துவர்கள் பார்த்தும் பலன் கிடைக்கவில்லை. அப்போது கதிர் அங்கு வந்தான். கதிர் தனது முழுத் திறமையையும் பயன்படுத்தி, இரவு பகலாகக் கவனித்து சோமு ஐயாவைக் குணப்படுத்தினான்.
சோமு ஐயா குணமடைந்ததும், கதிர் அவரிடம், "ஐயா, அன்று நீங்கள் செய்த அந்தச் சிறிய உதவிதான் என்னை இன்று இந்த நிலைக்குக் கொண்டு வந்துள்ளது" என்று நெகிழ்ச்சியுடன் கூறினான். அதற்கு சோமு ஐயா சிரித்துக்கொண்டே, "தம்பி, நான் செய்த உதவி சிறியதுதான், ஆனால் அதை நீ எவ்வளவு பெரிய நன்மையாக மாற்றினாய் என்பதே எனக்கு மகிழ்ச்சி" என்றார். ஒரு உதவியின் அளவு அந்த உதவியைச் செய்த பொருளில் இல்லை, அந்த உதவியைப் பெற்றவர் அதை எப்படிப் பயன்படுத்துகிறார் என்பதில்தான் இருக்கிறது என்பதை அனைவரும் உணர்ந்தனர்.
