ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతని తండ్రి రాఘవ గారు ఆ గ్రామానికి పంచాయతీ అధికారి. ఒకరోజు, రోహన్ మరియు రవి అనే ఇద్దరు బాలురు ఒక అందమైన చెక్క బొమ్మ కోసం గొడవ పడ్డారు. రోహన్, రాఘవ గారికి అత్యంత సన్నిహితుడైన స్నేహితుడి కొడుకు, కానీ రవి ఒక సామాన్య కార్మికుడి కొడుకు.
ఇద్దరూ రాఘవ గారి ముందుకు వచ్చి తమ వాదనలు వినిపించారు. రోహన్ చాలా మృదువుగా, తీయని మాటలతో ఆ బొమ్మ తనదేనని నమ్మించడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ రవి కొంచెం భయపడుతూ, "అది నాకు చెట్టు కింద దొరికింది," అని మాత్రమే చెప్పాడు.
ఒక క్షణం రాఘవ గారి మనసులో సందిగ్ధత కలిగింది. రోహన్ మాట్లాడే తీరు మరియు తన స్నేహితుడిపై ఉన్న అనురాగం వల్ల రోహన్కు మద్దతు ఇవ్వాలనిపించింది. కానీ వెంటనే ఆయన తన మనసును అదుపులో ఉంచుకున్నారు. మాటల తీపిని మాత్రమే చూడకుండా, సత్యాన్ని వెతకాలని నిర్ణయించుకున్నారు.
రాఘవ గారు ప్రశాంతంగా ఇలా అన్నారు, "రోహన్, నీ మాటలు చాలా బాగున్నాయి, కానీ తీయని మాటలు సత్యాన్ని మార్చలేవు. ఆ బొమ్మ రవిదే."
అర్జున్ తన తండ్రిని చూస్తూ, "నాన్నగారు, రోహన్ చెప్పిన తీయని మాటలకు మీరు మోసపోలేదు," అన్నాడు.
రాఘవ గారు నవ్వుతూ, "మనసులో పక్షపాతం లేనప్పుడే, మనం మాట్లాడే మాటలు నిజమైన న్యాయంగా మారుతాయి," అని చెప్పారు.
