ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನ ತಂದೆ ರಾಘವ dưỡng ಅವರು ಹಳ್ಳಿಯ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರಾಗಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ, ರೋಹನ್ ಮತ್ತು ರವಿ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಒಂದು ಮರದ ಆಟಿಕಿಗಾಗಿ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ರೋಹನ್ ರಾಘವ ಅವರ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತನ ಮಗನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ರವಿ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಾರ್ಮಿಕನ ಮಗನಾಗಿದ್ದನು.
ಇಬ್ಬರೂ ರಾಘವ ಅವರ ಮುಂದೆ ಬಂದು ತಮ್ಮ ವಾದವನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದರು. ರೋಹನ್ ತುಂಬಾ ಮೃದುವಾಗಿ ಮತ್ತು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ಆ ಆಟಿಕೆ ತನ್ನದೇ ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದನು. ಆದರೆ ರವಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಾಬರಿಯಿಂದ, "ಅದು ನನಗೆ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು," ಎಂದು ಅಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದನು.
ರಾಘವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸಂಕೋಚ ಉಂಟಾಯಿತು. ರೋಹನ್ ಮಾತನಾಡುವ ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಾಗಿ ಅವನ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಬಂದಿತು. ಆದರೆ ಅವರು ತಕ್ಷಣವೇ ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹತೋಟಿಗೆ ತಂದುಕೊಂಡರು. ಕೇವಲ ರೋಹನ್ನ ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡದೆ, ಸತ್ಯವನ್ನು ಹುಡುಕಿದರು.
ರಾಘವರು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು, "ರೋಹನ್, ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳು ತುಂಬಾ ಚಂದವಾಗಿವೆ, ಆದರೆ ಮಾತುಗಳು ಸತ್ಯವನ್ನು ಬದಲಿಸಲಾರವು. ಆ ಆಟಿಕೆ ರವಿಯದು."
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, "ಅಪ್ಪಾ, ರೋಹನ್ನ ಸಿಹಿ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ನೀವು ಮರುಳಾಗಲಿಲ್ಲ," ಎಂದನು.
ರಾಘವರು ನಗುತ್ತಾ, "ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷಪಾತವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ನ್ಯಾಯಯುತವಾಗಿರುತ್ತವೆ," ಎಂದರು.
