ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனது தந்தை சோமு அந்த ஊரின் பஞ்சாயத்துத் தலைவராக இருந்தார். ஒரு நாள், கிராமத்தில் ஒரு பெரிய பிரச்சனை ஏற்பட்டது. இரண்டு சிறுவர்கள், முகிலன் மற்றும் மாறன், ஒரு அழகான மரப்பலகைக்காக சண்டையிட்டுக் கொண்டனர். முகிலன் சோமுவின் நெருங்கிய நண்பரின் மகன், மாறன் ஒரு சாதாரண விவசாயியின் மகன்.
சோமுவின் முன்னால் இருவரும் தங்கள் கதையைச் சொன்னார்கள். முகிலன், "ஐயா, இது என்னுடையது," என்று மிகவும் பணிவாகவும் அழகாகவும் பேசினான். மாறன், "இது எனக்குக் கிடைத்தது," என்று சற்றுத் தடுமாற்றத்துடன் கூறினான். சோமுவின் மனதில் ஒரு நிமிடம் தயக்கம் வந்தது. முகிலன் மேல் இருந்த பாசத்தால், அவனுக்கு ஆதரவாகப் பேசத் தோன்றியது. ஆனால், அவர் சட்டென்று தன் மனதைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டார்.
அவர் முகிலனின் பேச்சில் இருக்கும் இனிமையை மட்டும் பார்க்கவில்லை; மாறன் சொல்லும் உண்மையை ஆராய்ந்தார். சோமு சொன்னார், "முகிலன், நீ அழகாகப் பேசுகிறாய், ஆனால் அந்தப் பலகை மாறனின் கையில் தான் முதலில் இருந்தது. உண்மையைச் சொல்வதுதான் அழகு."
சோமுவின் நடுநிலையான முடிவைப் பார்த்த கிராம மக்கள் அவரைப் போற்றினார்கள். கதிர் தன் தந்தையைப் பார்த்து, "அப்பா, நீங்கள் முகிலனிடம் கோபப்படவில்லை, ஆனால் அவனது இனிமையான பேச்சால் ஏமாந்து போகவும் இல்லை," என்றான். சோமு புன்னகைத்து, "மனதில் ஒருதலைப்பட்சம் இல்லையென்றால் தான், நாம் பேசும் சொற்கள் உண்மையான நீதியாக அமையும்," என்றார்.
