ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ പിതാവ് രാഘവൻ ഗ്രാമത്തിലെ നീതിമാനായ പഞ്ചായത്ത് മെമ്പറായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, രോഹൻ എന്നും രവി എന്നും പേരുള്ള രണ്ട് കുട്ടികൾ തമ്മിൽ ഒരു മരപ്പാവയ്ക്കായി തർക്കമുണ്ടായി. രോഹൻ രാഘവന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തിന്റെ മകനായിരുന്നു, എന്നാൽ രവി ഒരു സാധാരണ തൊഴിലാളിയുടെ മകനായിരുന്നു.
രണ്ടുപേരും രാഘവന്റെ മുന്നിൽ വന്നു പരാതി പറഞ്ഞു. രോഹൻ വളരെ മനോഹരമായും മാന്യമായും സംസാരിച്ചു, ആ പാവ തന്റേതാണെന്ന് വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ രവി പരിഭ്രമത്തോടെ, "അത് എനിക്ക് മരച്ചുവട്ടിൽ നിന്ന് കിട്ടിയതാണ്," എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു.
രാഘവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു നിമിഷം ഒരു വിചാരം തോന്നി. രോഹന്റെ മാന്യമായ പെരുമാറ്റവും സുഹൃത്തിനോടുള്ള അടുപ്പവും കാരണം അവനെ സഹായിക്കണമെന്ന് തോന്നി. എന്നാൽ ഉടനെ തന്നെ അദ്ദേഹം തന്റെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ചു. വാക്കുകളുടെ മനോഹാരിതയിൽ വീഴാതെ അദ്ദേഹം സത്യം അന്വേഷിച്ചു.
രാഘവൻ പറഞ്ഞു, "രോഹൻ, നിന്റെ വാക്കുകൾ വളരെ മനോഹരമാണ്. പക്ഷേ മനോഹരമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് സത്യം മാറ്റാൻ കഴിയില്ല. ആ പാവ രവിയുടേതാണ്."
അർജുൻ തന്റെ അച്ഛനെ നോക്കി പറഞ്ഞു, "അച്ഛാ, രോഹന്റെ നല്ല വാക്കുകൾ കേട്ട് അച്ഛൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചില്ലല്ലോ."
രാഘവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി, "മനസ്സിൽ പക്ഷപാതം ഇല്ലാതിരുന്നാൽ മാത്രമേ നമ്മുടെ വാക്കുകൾക്ക് നീതിയുണ്ടാവുകയുള്ളൂ."
