ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా మంచివాడు. కానీ అతని పక్కింటి అబ్బాయి రోహన్ ఎప్పుడూ అర్జున్ను ఏదో ఒక కారణంతో ఎగతాళి చేస్తూ ఉండేవాడు. \నాడు అర్జున్ నది ఒడ్డున ఇసుక కోటను చాలా అందంగా నిర్మిస్తున్నాడు. అది పూర్తయిన వెంటనే, రోహన్ పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి దానిని తన్నేసి పాడు చేశాడు. 'ఇదేం వింత కోట! ఇది చూస్తే నవ్వు వస్తోంది!' అని రోహన్ ఎగతాళి చేశాడు.
అర్జున్కు చాలా కోపం వచ్చింది. అతని కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. కానీ అతను రోహన్తో గొడవ పడలేదు. మౌనంగా మళ్ళీ ఇసుక కోటను కట్టడం మొదలుపెట్టాడు. ఇది చూసిన అతని తాతయ్య దగ్గరకు వచ్చి, 'అర్జున్, నువ్వు అతనికి ఎందుకు సమాధానం చెప్పలేదు?' అని అడిగారు.
'తాతయ్యా, అతను నన్ను అవమానించాడు, నా కోటను పాడు చేశాడు,' అని అర్జున్ బాధగా అన్నాడు.
తాతయ్య నవ్వుతూ నేల వైపు చూపిస్తూ, 'అర్జున్, ఈ భూమిని చూడు. మనుషులు భూమిని తవ్వి గుంతలు పెట్టినప్పుడు, భూమి కోపంతో వారిని బయటకు నెట్టేస్తుందా? లేదు, భూమి తనను తవ్వే వారిని కూడా ఓర్పుతో భరిస్తుంది. అలాగే, మనల్ని నిందించేవారిని కూడా మనం ఓపికతో భరించాలి. అదే నిజమైన గొప్పతనం' అని చెప్పారు.
తాతయ్య మాటలు అర్జున్ మనసును తాకాయి. మరుసటి సారి రోహన్ అతన్ని ఎగతాళి చేసినప్పుడు, అర్జున్ కోపపడకుండా చిరునవ్వుతో వదిలేశాడు. అర్జున్ యొక్క ఈ ప్రశాంతతను చూసి రోహన్కు తన తప్పు తెలిసొచ్చింది. అతను అర్జున్ను క్షమించమని అడిగి, అతని మంచి స్నేహితుడయ్యాడు.
