ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் அவனது பக்கத்து வீட்டுப் பையன் வினோத் எப்போதும் கதிரை ஏதாவது ஒரு காரணத்திற்காகக் கேலி செய்து கொண்டே இருப்பான். ஒருநாள், கதிர் ஒரு அழகான மணல் வீடு கட்டி விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அப்போது வினோத் வந்து, 'இது என்ன மொக்கையான வீடு? இதெல்லாம் யாருக்குப் பிடிக்கும்?' என்று சொல்லி கதிரின் மணல் வீட்டைத் தூக்கித் தள்ளினான்.
கதிருக்குக் கோபம் வந்தது. அவன் வினோதின் முகத்தைப் பார்த்தான். அவனது கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது. ஆனால், அவன் வினோதை அடிக்கவோ அல்லது திட்டுவோ இல்லை. கதிர் அமைதியாகத் தன் மணல் வீட்டை மீண்டும் கட்டத் தொடங்கினான். இதைப் பார்த்த கதிரின் தாத்தா அவனிடம் வந்து, 'கதிர், ஏன் கோபப்படவில்லை?' என்று கேட்டார்.
கதிர் சொன்னான், 'தாத்தா, அவன் என் வீட்டை உடைத்துவிட்டான், என்னை அவமானப்படுத்தினான். எனக்குக் கோபம் வருகிறது.' தாத்தா புன்னகைத்துவிட்டு, 'கதிர், நாம் காலில் மிதிக்கும் நிலத்தைப் பார். யாராவது நிலத்தைத் தோண்டினால், நிலம் கோபப்பட்டு அவர்களைத் தள்ளிக் கீழே ফেলেவிடுமா? இல்லை, நிலம் அமைதியாகத் தன்னைத் தோண்டுபவர்களையும் தாங்கிப் பிடிக்கும். அதுபோலவே, நம்மைத் தூற்றுபவர்களையும் நாம் பொறுத்துக் கொள்ள வேண்டும். அதுதான் உண்மையான வலிமை' என்றார்.
தாத்தாவின் வார்த்தைகள் கதிரின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன. அடுத்த முறை வினோத் கதிரை ஏதேனும் சொல்ல வரும்போது, கதிர் கோபப்படாமல் புன்னகையோடு கடந்து சென்றான். வினோத் கதிரின் இந்த அமைதியைக் கண்டு வியந்து போனான். மெல்ல மெல்ல, கதிரின் பொறுமையைக் கண்டு வினோத் தன் தவறை உணர்ந்து, அவனிடம் மன்னிப்பு கேட்டு நண்பனானான்.
