ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವನು. ಆದರೆ ಅವನ ನೆರೆಯ ಹುಡುಗ ರೋಹನ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಅರ್ಜುನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾ ಅಥವಾ ಅವಮಾನಿಸುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಅರ್ಜುನ್ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಮರಳಿನ ಮನೆ ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಅದನ್ನು ಮುಗಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ, ರೋಹನ್ ಓಡಿ ಬಂದು ಅದನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ತುಳಿದು ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟನು. 'ಇದೇನು ಅಸಹ್ಯವಾದ ಮರಳಿನ ಮನೆ!' ಎಂದು ರೋಹನ್ ಹೀಯಾಳಿಸಿದನು.
ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಕೋಪ ಬಂದಿತು. ಅವನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತು. ಆದರೆ ಅವನು ರೋಹನ್ ಮೇಲೆ ಕೈ ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಬೈಯಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಶಾಂತವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮರಳಿನ ಮನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಲು ಶುರು ಮಾಡಿದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅರ್ಜುನ್ನ ಅಜ್ಜ ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು, 'ಅರ್ಜುನ್, ನೀನು ಯಾಕೆ ಅವನಿಗೇನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
'ಅಜ್ಜಾ, ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದನು,' ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು.
ಅಜ್ಜ ನಗುತ್ತಾ ನೆಲದ ಕಡೆಗೆ ತೋರಿಸಿ ಹೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೋಡು. ಜನರು ಮಣ್ಣನ್ನು ಅಗೆದಾಗ ಭೂಮಿ ಕೋಪಗೊಂಡು ಅವರನ್ನು ಹೊರಗೆ ಎಸೆತದೆಯೇ? ಇಲ್ಲ, ಭೂಮಿ ತನ್ನನ್ನು ಅಗೆಯುವವರನ್ನೂ ಸಹ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ತಡೆಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ನಮ್ಮನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವವರನ್ನೂ ನಾವು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ.'
ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿದ್ದು ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ರೋಹನ್ ಅವನನ್ನು ಚೇಷ್ಟೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅರ್ಜುನ್ ಕೋಪಗೊಳ್ಳದೆ ನಗುಮುಖದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಸಾಗಿಹೋದನು. ಅರ್ಜುನ್ನ ಈ ಶಾಂತತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ರೋಹನ್ಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅವನು ಅರ್ಜುನ್ ಬಳಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿ ಅವನ ಗೆಳೆಯನಾದನು.
