ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു പയ്യൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ നല്ല സ്വഭാവക്കാരനായിരുന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ അയൽവാസി റോഹൻ എപ്പോഴും അർജുനെ കളിയാക്കുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം അർജുൻ പുഴക്കരയിൽ മണൽ കൊട്ടാരം നിർമ്മിക്കുകയായിരുന്നു. അത് പൂർത്തിയായ ഉടനെ റോഹൻ ഓടിവന്ന് അത് ചവിട്ടി തകർത്തു കളഞ്ഞു. 'ഇതെന്തൊരു വിരൂപമായ കൊട്ടാരമാണ്!' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ പരിഹസിച്ചു.
അർജുന് വല്ലാത്ത ദേഷ്യം വന്നു. അവന് റോഹനോട് തിരിച്ചു പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൻ ഒന്നും ചെയ്യാതെ വീണ്ടും മണൽ കൊട്ടാരം പണിയാൻ തുടങ്ങി. ഇത് കണ്ട അർജുന്റെ മുത്തച്ഛൻ അവന്റെ അടുക്കൽ വന്നു ചോദിച്ചു, 'അർജുനേ, നീ എന്തിനാണ് അവനോട് വഴക്കിട്ടില്ലാത്തത്?'
'മുത്തച്ഛാ, അവൻ എന്നെ കളിയാക്കി, എന്റെ കൊട്ടാരം തകർത്തു,' അർജുൻ സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു.
മുത്തച്ഛൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'അർജുനേ, ഈ ഭൂമിയെ നോക്കൂ. ആളുകൾ മണ്ണുമാന്തി കുഴിക്കുമ്പോൾ ഭൂമി അവരോട് ദേഷ്യപ്പെടാറുണ്ടോ? ഇല്ല. മണ്ണുമാന്തി കുഴിക്കുന്നവരെപ്പോലും ഭൂമി ശാന്തമായി താങ്ങിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു. അതുപോലെയാണ് നമ്മളും. നമ്മളെ പരിഹസിക്കുന്നവരെയും നാം ക്ഷമയോടെ സഹിക്കണം. അതാണ് യഥാർത്ഥ കരുത്ത്.'
അർജുന് കാര്യം മനസ്സിലായി. പിന്നീട് റോഹൻ അവനെ കളിയാക്കിയപ്പോൾ അർജുൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടില്ല. പകരം പുഞ്ചിരിയോടെ അവനെ അവഗണിച്ചു. അർജുന്റെ ഈ മാറ്റം കണ്ട് റോഹന് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. അവൻ അർജുനോട് മാപ്പ് ചോദിക്കുകയും അവരുടെ നല്ല കൂട്ടുകാരാകുകയും ചെയ്തു.
