ఒక అందమైన గ్రామంలో కదిర్ మరియు నీల అనే ఇద్దరు స్నేహితులు ఉండేవారు. ఇద్దరికీ చిత్రలేఖనం అంటే చాలా ఇష్టం. ఒకరోజు ఆ గ్రామంలోని ఒక గొప్ప చిత్రకారుడు ఒక పోటీని ప్రకటించాడు. విజేతకు ఒక అద్భుతమైన రంగుల పెట్టె బహుమతిగా ఇవ్వబడుతుంది.
కదిర్ చాలా వేగంగా బొమ్మలు గీసేవాడు, కానీ నీల చాలా వివరంగా, అందంగా గీసేది. పోటీ జరుగుతున్నప్పుడు, నీల గీసిన చిత్రం చూసి అందరూ ముగ్ధులయ్యారు. న్యాయ నిర్ణేతలు నీలనే విజేతగా ప్రకటించారు.
తన స్నేహితురాలు గెలిచినందుకు కదిర్ సంతోషపడాల్సింది పోయి, అతని మనసులో అసూయ కలిగింది. 'నేను కూడా కష్టపడ్డాను కదా, మరి నీలకే ఎందుకు ఈ బహుమతి?' అని అనుకున్నాడు. ఆ రోజంతా కదిర్ నీలతో మాట్లాడకుండా ముఖం మాడ్చుకుని ఉన్నాడు.
ఆ రాత్రి కదిర్ తండ్రి అతనికి ఇలా చెప్పారు, 'కదిర్, మనం ఇతరులతో మర్యాదగా ప్రవర్తించడం ఎంత ముఖ్యమో, మన మనసులో అసూయ లేకుండా ఉండటం కూడా అంతే ముఖ్యం. నీలా విజయాన్ని చూసి నువ్వు సంతోషపడటం నేర్చుకుంటే, నీ మనసు ప్రశాంతంగా ఉంటుంది.'
మరుసటి రోజు ఉదయం కదిర్కు తన తప్పు తెలిసింది. అతను నీల దగ్గరకు వెళ్లి, 'నీల, నీ చిత్రం చాలా బాగుంది. నేను అసూయపడినందుకు నన్ను క్షమించు' అని చెప్పాడు. నీల నవ్వుతూ అతడిని క్షమించింది. అప్పటి నుండి కదిర్ ఇతరుల ఎదుగుదలను చూసి సంతోషించడం నేర్చుకున్నాడు, అతని మనసు స్వచ్ఛంగా మారింది.
