ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் நிலா என்ற இரண்டு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். இருவரும் ஓவியம் வரைவதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டவர்கள். ஒரு நாள், அந்த கிராமத்தின் பெரிய கலைஞர் ஒரு போட்டியை அறிவித்தார். வெற்றி பெறுபவருக்கு ஒரு அழகான வண்ணப் பெட்டி பரிசாக வழங்கப்படும்.
கதிர் மிகவும் வேகமாக வரைவான், ஆனால் நிலா மிக நுணுக்கமாக வரைவாள். போட்டி நடந்தபோது, நிலாவின் ஓவியம் பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகாகவும், வண்ணங்கள் மிக நேர்த்தியாகவும் இருந்தன. நடுவர்கள் நிலாவின் ஓவியத்தைப் பார்த்து வியந்து, அவளுக்கே முதல் பரிசு என்று அறிவித்தனர்.
அப்போது கதிரின் மனதில் ஒரு கசப்பான உணர்வு ஏற்பட்டது. 'நிலாவிடமிருந்து நான் ஏன் தோற்றுப் போக வேண்டும்? அவளது ஓவியத்தில் அப்படி என்ன சிறப்பு?' என்று அவனுக்குள் ஒரு பொறாமைத் துளி தோன்றியது. அன்று முழுவதும் கதிர் முகத்தை வைத்துக் கொள்ளாமல் இருந்தான். நிலா அவனிடம் பேச வந்தபோது, அவளைப் புறக்கணித்தான்.
அன்று இரவு கதிரின் தந்தை அவனிடம் பேசினார். 'கதிர், ஒருவன் ஒழுக்கத்துடன் நடப்பது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதைவிட முக்கியம் அவன் உள்ளத்தில் பொறாமை இல்லாமல் இருப்பது. நிலாவின் திறமையை நீ மதிக்கக் கற்றுக்கொண்டால், உன் மனம் அமைதியடையும்' என்றார்.
மறுநாள் காலை, கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் நிலாவிடம் சென்று, 'நிலா, உன்னுடைய ஓவியம் மிக அருமை! என்னை மன்னித்துவிடு, நான் உன்னைப் பார்த்துப் பொறாமைப்பட்டேன்' என்று கூறினான். நிலா புன்னகையுடன் அவனைத் தழுவிக்கொண்டாள். அன்று முதல் கதிர் மற்றவர்களின் வெற்றியைக் கண்டு மகிழ்ந்து, தன் திறமையை வளர்த்துக் கொள்ளத் தொடங்கினான். அவனது உள்ளம் இப்போது தூய்மையாக இருந்தது.
