ఒక అందమైన గ్రామంలో కవి మరియు రోహన్ అనే ఇద్దరు స్నేహితులు ఉండేవారు. కవి చాలా కష్టపడే రైతు, కానీ రోహన్ ఎప్పుడూ ఇతరుల ఎదుగుదలను చూసి అసూయపడే స్వభావం కలవాడు.
ఒక సంవత్సరం, కవి తన చిన్న పొలంలో ఎంతో శ్రమించి అద్భుతమైన పంటను పండించాడు. కవి పండించిన పంట గ్రామంలోనే అత్యుత్తమంగా ఉంది. కవి తన లాభంతో గ్రామంలోని పిల్లలకు కొత్త పుస్తకాలు కొనిచ్చాడు.
ఇది చూసి రోహన్ సంతోషపడాల్సింది పోయి, అసూయపడ్డాడు. 'కవికి మాత్రమే ఇంత అదృష్టం ఎలా వచ్చింది? నాకు ఎందుకు లేదు?' అని మనసులో బాధపడేవాడు. కవి విజయం గురించి ఆలోచిస్తూ కాలం వృథా చేయడంతో, రోహన్ తన పొలాన్ని పట్టించుకోలేదు. ఫలితంగా రోహన్ పొలం బీడుబారిపోయింది.
రోహన్ పరిస్థితిని చూసి కవి అతని దగ్గరకు వెళ్లి ప్రేమగా ఇలా అన్నాడు, 'మిత్రమా, ఇతరుల ఎదుగుదలను చూసి సంతోషించడం వల్ల మన మనసు ప్రశాంతంగా ఉంటుంది మరియు మనం మరింత కష్టపడే శక్తిని పొందుతాము. కానీ అసూయ మనల్ని వెనక్కి నెట్టేస్తుంది.'
రోహన్ తన తప్పు తెలుసుకున్నాడు. ఇతరుల సంపదను చూసి అసూయపడటం వల్ల మంచి గుణాలు మరియు సంపద రెండూ దూరమవుతాయని అతను గ్రహించాడు.
