ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் மிகவும் கடின உழைப்பாளி, மாறன் எப்போதும் மற்றவர்கள் செய்வதைப் பார்த்து பொறாமைப்படுபவன். ஒரு வருடம், கதிர் தனது சிறிய நிலத்தில் மிகவும் கவனமாக உழைத்து, நிறைய காய்கறிகளை விளைவித்தான். அவனது விளைச்சல் கிராமத்திலேயே சிறப்பானது. கதிரின் தோட்டம் பச்சைப்பசேலென மின்னியது.
இதைப்பார்த்து மாறன் மகிழ்ச்சியடையவில்லை. மாறாக, 'அவனுக்கு மட்டும் எப்படி இவ்வளவு அதிர்ஷ்டம்? நான் செய்தாலும் எனக்குக் கிடைக்காதது ஏன்?' என்று மனதிற்குள் எரிந்து கொண்டிருப்பான். கதிர் தனது லாபத்தை வைத்து ஊரில் உள்ள ஏழை குழந்தைகளுக்குப் புதிய புத்தகங்கள் வாங்கிக் கொடுத்தான். இதைப் பார்த்த மாறன், கதிரின் நல்ல குணத்தைக் கண்டு வியப்பதற்குப் பதிலாக, 'அவன் காசை வீணடிக்கிறான்' என்று குறை சொல்லிக்கொண்டே இருந்தான்.
ஒரு நாள், மாறன் தனது நிலத்தில் உழைப்பதைக் குறைத்துவிட்டு, கதிரின் வளர்ச்சியைப் பற்றியே சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தான். இதனால் மாறனின் நிலம் பாழானது. கதிர் இதைக் கண்டு வருத்தப்பட்டான். கதிர் மாறனிடம் வந்து, 'நண்பா, அடுத்த முறை நீயும் உழைத்தால் உன்னால் இதைவிடச் சிறப்பாகச் செய்யலாம். மற்றவர்களின் வளர்ச்சியைக் கண்டு மகிழ்ச்சி அடைந்தால், உன் மனம் அமைதியாகவும், உழைப்புக்கும் ஊக்கமும் கிடைக்கும்' என்று அன்போடு கூறினான்.
மாறன் தன் தவறை உணர்ந்தான். மற்றவர்களின் முன்னேற்றத்தைக் கண்டு பொறாமைப்படுவதால், தனக்குத் தேவையான நற்பண்புகளும் வளர்ச்சியும் கிடைக்காது என்பதை அவன் புரிந்து கொண்டான்.
