ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿ ಮತ್ತು ರೋಹನ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಕವಿ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ರೈತ, ಆದರೆ ರೋಹನ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಇತರರ ಏಳಿಗೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅಸೂಯೆ ಪಡುವ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದನು.
ಒಂದು ವರ್ಷ, ಕವಿ ತನ್ನ ಸಣ್ಣ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಶ್ರಮವಹಿಸಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದನು. ಅವನ ಬೆಳೆ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೇ ಕವಿಯ ತೋಟವು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಕವಿ ತನ್ನ ಲಾಭದ sebagian ಹಣವನ್ನು ಹಳ್ಳಿಯ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕೊಡಲು ಬಳಸಿದನು.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ರೋಹನ್ಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗುವ ಬದಲು ಅಸೂಯೆಯಾಯಿತು. 'ಕವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಅದೃಷ್ಟ? ನನಗೇಕೆ ಇಲ್ಲ?' ಎಂದು ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಅಳತೊಡಗಿದನು. ಕವಿಯ ಯಶಸ್ಸಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವಾಗ, ರೋಹನ್ ತನ್ನ ಹೊಲದ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ಅವನ ಹೊಲವು ಪಾಳುಪಟ್ಟಿತು.
ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಕವಿ ರೋಹನ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದನು, 'ಗೆಳೆಯಾ, ಇತರರ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಶಕ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಸೂಯೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತದೆ.'
ರೋಹನ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. ಇತರರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೋಡಿ ಅಸೂಯೆ ಪಡುವುದರಿಂದ ತಾನು ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತು ಎರಡನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಅವನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು.
