ఒక అందమైన గ్రామంలో కవి మరియు మాయ అనే ఇద్దరు స్నేహితులు ఉండేవారు. వారు ఒకే పాఠశాలలో చదువుకునేవారు. కవి చాలా మంచివాడు, కానీ మాయలో ఒక చిన్న లోపం ఉంది; ఇతరులు విజయం సాధిస్తే ఆమెకు అసూయ కలిగేది.
ఒకరోజు పాఠశాలలో చిత్రలేఖన పోటీ జరిగింది. మాయ చాలా బాగా గీసింది, కానీ కవి ఆ పోటీలో ప్రథమ బహుమతి గెలుచుకున్నాడు. కవి విజయాన్ని చూసి మాయ సంతోషపడాల్సింది పోయి, మనసులో అసూయతో నిండిపోయింది. 'నాకే ఆ బహుమతి రావాల్సింది!' అని అనుకుంది.
అప్పటి నుండి మాయ కవితో మాట్లాడటం మానేసింది. కవి ఎంత ప్రేమగా మాట్లాడినా, మాయ అతన్ని నిర్లక్ష్యం చేసేది. ఈ అసూయ వల్ల మాయ తన చదువుపై శ్రద్ధ కోల్పోయింది. ఆమె మనశ్శాంతి పోయింది, ఎప్పుడూ ఏదో తెలియని బాధతో ఉండేది.
ఒకరోజు మాయ తల్లి ఆమెను పిలిచి ఇలా చెప్పింది, 'అమ్మా, నీకు బయట శత్రువులు లేకపోయినా పర్వాలేదు, కానీ నీ లోపల ఉన్న ఈ అసూయ అనే మంట నిన్ను లోలోపలే దహించివేస్తుంది. ఇతరుల ఎదుగుదలను చూసి సంతోషించడం నేర్చుకో.'
మాయ తన తప్పు తెలుసుకుంది. తర్వాతి సారి కవి ఏదైనా సాధించినప్పుడు, మాయ మనస్ఫూర్తిగా అభినందించింది. అప్పుడే ఆమె మనసు తేలికపడి, మళ్ళీ సంతోషంగా ఉండటం మొదలుపెట్టింది.
