ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿ ಮತ್ತು ಮಾಯಾ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಅವರು ಒಂದೇ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದರು. ಕವಿ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗ, ಆದರೆ ಮಾಯಾಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಗುಣವಿತ್ತು; ಬೇರೆಯವರು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಅಸೂಯೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾಕೂಟ ನಡೆಯಿತು. ಕವಿ ಓಟದ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮಾಯಾಳಿಗೆ ಖುಷಿಯಾಗುವ ಬದಲು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಿಟ್ಟು ಮತ್ತು ಅಸೂಯೆ ಉಂಟಾಯಿತು. 'ನನಗಿಂತ ಕವಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಗೆಲುವು ಸಿಕ್ಕಿತು?' ಎಂದು ಅವಳು ಅಂದುಕೊಂಡಳು.
ಅಂದಿನಿಂದ ಮಾಯಾ ಕವಿಯ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಬಿಟ್ಟಳು. ಕವಿ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಮಾಯಾ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಅಸಡ್ಡೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಈ ಅಸೂಯೆಯಿಂದಾಗಿ ಮಾಯಾ ತನ್ನ ಓದಿನ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಶಾಂತಿ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು.
ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಮಾಯಾಳ ತಾಯಿ ಅವಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು, 'ಮಗಳೇ, ನಿನಗೆ ಶತ್ರುಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಿನ್ನೊಳಗಿರುವ ಈ ಅಸೂಯೆ ಎಂಬ ಬೆಂಕಿ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಸುಟ್ಟು ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಬೇರೆಯವರ ಬೆಳಕನ್ನು ನೋಡಿ ಅಸೂಯೆ ಪಡಬೇಡ, ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತ ಬೆಳಕನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸು.'
ಮಾಯಾ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡಳು. ಕವಿ ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಗೆದ್ದಾಗ ಅವಳು ಮನಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಅಭಿನಂದಿಸಿದಳು. ಆಗ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇರತೊಡಗಿದಳು.
