ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் நிலா என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். இருவரும் ஒரு பள்ளியில் சேர்ந்து படித்தார்கள். கதிர் எப்போதும் படிப்பில் சுறுசுறுப்பாக இருப்பான், ஆனால் நிலாவுக்கு ஒரு குணம் இருந்தது; மற்றவர்கள் முன்னேறினால் அவளுக்குப் பொறாமை ஏற்படும்.
ஒரு நாள், பள்ளியில் ஓவியப் போட்டி நடைபெற்றது. நிலா மிகவும் அழகாக வரைந்தாள். ஆனால், கதிர் அந்தப் போட்டியில் முதல் பரிசு வென்றான். கதிரின் முகத்தைப் பார்த்த நிலாவிற்குள் ஒரு நெருப்பு எரிந்தது. 'ஏன் அவனுக்கு மட்டும் பரிசு? நான் நன்றாக வரைந்தேனே!' என்று அவள் மனதிற்குள் புலம்பினாள்.
அன்று முதல், நிலா கதிரிடம் பேசுவதைத் தவிர்த்தாள். கதிர் அவளிடம் அன்பாகப் பேசினாலும், நிலா அவனைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தாள். இந்தத் தனிமை மற்றும் கோபத்தால் நிலாவின் கவனம் படிப்பில் குறையத் தொடங்கியது. அவளது ஓவியங்கள் மங்கலாகின, அவளது புன்னகை மறைந்தது. ஒருமுறை, கதிர் ஒரு புதிய நுணுக்கத்தைக் கற்றுக்கொண்டபோது, அதை நிலாவிடம் சொல்லாமல் மறைக்க முயன்றாள். ஆனால், அந்தத் தவறான எண்ணமே அவளது மன அமைதியைக் குலைத்தது.
தன் அம்மாவிடம் நிலா அழுதபோது, அம்மா மென்மையாகச் சொன்னார், 'நிலா, எதிரிகள் உன்னைத் தாக்கத் தேவையில்லை. உனக்குள் இருக்கும் இந்த பொறாமை எனும் நெருப்புதான் உன்னை மெல்ல மெல்ல அழித்துக்கொண்டிருக்கிறது. மற்றவர்களின் மகிழ்ச்சியைப் பார்த்து மகிழ்ந்தால், உன் ஒளி தானாகவே பிரகாசிக்கும்.'
நிலா தன் தவறை உணர்ந்தாள். அடுத்த முறை கதிர் வெற்றி பெற்றபோது, அவள் மனதார வாழ்த்தினாள். அப்போதுதான் அவளது மன பாரம் குறைந்து, அவள் மீண்டும் மகிழ்ச்சியாக மாறினாள்.
