ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా చురుకైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉంది. అతను ఎప్పుడూ అనవసరమైన మాటలు మాట్లాడేవాడు. స్నేహితులతో ఆడుతున్నప్పుడు లేదా పెద్దలతో మాట్లాడుతున్నప్పుడు, ఎవరికీ ఉపయోగం లేని లేదా ఇతరులను బాధపెట్టే మాటలను అతను నిరంతరం అనేవాడు.
ఒకరోజు, అర్జున్ తన స్నేహితుడు రోహన్తో ఆడుకుంటున్నాడు. రోహన్ దగ్గర ఒక కొత్త బొమ్మ ఉంది. దాన్ని చూసి అర్జున్ వెటకారంగా, 'ఇది ఏదో పాత చెత్తలా ఉంది!' అని అన్నాడు. రోహన్ చాలా బాధపడి అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయాడు.
ఇదంతా గమనించిన అర్జున్ తాతగారు మాధవ్, అర్జున్ను పిలిచి ఇలా చెప్పారు, 'అర్జున్, నువ్వు మాట్లాడే ప్రతి అనవసరమైన మాట ఈ పాత్రలో వేసే ఒక బరువైన రాయి లాంటిది. ఆ మాటల వల్ల ఎవరికీ ఉపయోకం లేకపోయినా లేదా ఎవరికీ సంతోషం కలగకపోయినా, అవి నీ మంచి ప్రవర్తనను దెబ్బతీస్తాయి.'
తను అన్న మాటల వల్ల రోహన్ ఎంత బాధపడి ఉంటాడో అని అర్జున్ అనుతపడ్డాడు. అప్పటి నుండి, తాను మాట్లాడే ప్రతి మాట ఇతరులకు ఉపయోగపడేలా లేదా సంతోషాన్నిచ్చేలా ఉండాలని అర్జున్ నిర్ణయించుకున్నాడు. అనవసరమైన మాటలు తగ్గించి, మంచి వ్యక్తిగా ఎదగాలని నిశ్చయించుకున్నాడు.
