ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பழக்கம் இருந்தது. எப்போது பார்த்தாலும் தேவையில்லாத பேச்சுகளைப் பேசுவான். நண்பர்களிடம் விளையாடும்போது அல்லது வீட்டில் பெரியவர்களிடம் பேசும்போது, பயன் இல்லாத, மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தும் அல்லது சிரிப்படையாத வீணான வார்த்தைகளைத் தடையின்றிப் பேசுவான்.
ஒரு நாள், அவனது தாத்தா சோமு, கதிரைப் பார்த்து ஒரு சிறிய சோதனை நடத்த முடிவெடுத்தார். கதிர் தனது நண்பன் அருணுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அருணின் புதிய மிதிவண்டியைப் பற்றித் தேவையில்லாமல் கிண்டல் செய்யத் தொடங்கினான். 'அந்தப் பழைய சைக்கிள் போலத்தான் இதுவும் இருக்கிறது!' என்று கதிர் சிரித்தான். அருண் வருத்தத்துடன் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டான்.
தாத்தா இதைப் பார்த்தார். அன்று மாலை, தாத்தா கதிரிடம் ஒரு அழகான மரப்பெட்டியைக் கொடுத்தார். 'கதிர், இதில் நிறைய மணல் இருக்கிறது. நீ இன்று பேசிய ஒவ்வொரு வீணான வார்த்தையும் ஒரு மணல் துகளைப் போன்றது. நீ பேசும் வார்த்தைகள் பயன் தரும் சொற்களாகவோ அல்லது மகிழ்ச்சி தரும் சொற்களாகவோ இல்லையென்றால், அவை வெறும் மணல் போல உன் நற்பண்புகளைக் குறைக்கும்' என்றார்.
கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். தான் பேசிய வார்த்தைகள் அருணின் மனதை எவ்வளவு காயப்படுத்தியிருக்கும் என்று நினைத்து வருந்தினான். அன்று முதல், கதிர் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் மற்றவர்களுக்கு உதவியாகவோ அல்லது மகிழ்ச்சியைத் தருவதாகவோ இருக்க வேண்டும் என்று உறுதி எடுத்தான். அவன் பேசும் வார்த்தைகள் இப்போது அவனது நற்பண்புகளைக் கூட்டுகின்றன.
