ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಪ್ರಯೋಜಕವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಅಥವಾ ಮನೆಯವರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ, ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲದ ಅಥವಾ ಇತರರನ್ನು ನೋಯಿಸುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅವನು ಸುಮ್ಮನೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ, ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ ರೋಹನ್ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರೋಹನ್ ತಂದಿದ್ದ ಹೊಸ ಆಟಿಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಇದು ಹಳೆಯ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ವಸ್ತುವಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ!' ಎಂದು ಲೇವಡಿ ಮಾಡಿದನು. ಇದರಿಂದ ರೋಹನ್ ತುಂಬಾ ಬೇಸರಗೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದನು.
ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಅರ್ಜುನ್ ತಾತ ಮಾಧವ ಅವರು ಅವನನ್ನು ಕರೆದು ಒಂದು ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಹೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ನೀನು ಆಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲದ ಮಾತು ಕೂಡ ಈ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬುವ ಕಲ್ಲುಗಳಿದ್ದಂತೆ. ಆ ಮಾತುಗಳು ನಿನಗೆ ಅಥವಾ ಇತರರಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಅಥವಾ ಲಾಭವನ್ನು ನೀಡದಿದ್ದರೆ, ಅವು ನಿನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಕುಸಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ.'
ತಾನು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ರೋಹನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಎಷ್ಟು ನೋಯಿಸಿರಬಹುದು ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಅಂದು ಅರಿತನು. ಅಂದಿನಿಂದ, ಅರ್ಜುನ್ ಮಾತನಾಡುವ ಮೊದಲು ಯೋಚಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಮಾತಿನ ಮೂಲಕ ಉಪಕಾರ ಮಾಡಬೇಕು ಅಥವಾ ಸಂತೋಷ ನೀಡಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವನ ನಿರ್ಧಾರವಾಯಿತು.
