ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ മിടുക്കനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു ശീലമുണ്ടായിരുന്നു; എപ്പോഴും അനാവശ്യമായ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുക. കൂട്ടുകാരോടോ വീട്ടുകാരോടോ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ഉപകാരമില്ലാത്തതോ മറ്റുള്ളവരെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നതോ ആയ വാക്കുകൾ അവൻ തടയില്ലാതെ പറയുമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ, അർജുൻ തന്റെ കൂട്ടുകാരനായ രാഹുലനോടൊപ്പം കളിക്കുകയായിരുന്നു. രാഹുൽ പുതിയൊരു കളിപ്പാട്ടം കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു. അത് കണ്ട് സന്തോഷിക്കുന്നതിന് പകരം, അർജുൻ പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു, 'ഇതൊരു പഴയ ചവറ്റുകുട്ടയിലെ സാധനം പോലെ ഉണ്ടല്ലോ!' രാഹുൽ സങ്കടത്തോടെ അവിടെനിന്നും നടന്നുപോയി.
ഇതെല്ലാം കണ്ടുനിന്ന അർജുന്റെ മുത്തച്ഛൻ മാധവൻ അവനെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു. അദ്ദേഹം അവന് ഒരു ചെറിയ പാത്രം നൽകി പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, നീ പറയുന്ന ഓരോ അർത്ഥശൂന്യമായ വാക്കും ഈ പാത്രത്തിലെ കല്ലുകൾ പോലെയാണ്. ആ വാക്കുകൾക്ക് ഉപകാരമോ സന്തോഷമോ നൽകാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ, അവ നിന്റെ നല്ല സ്വഭാവത്തെ നശിപ്പിക്കും.'
താൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ രാഹുലിനെ എത്രത്തോളം വേദനിപ്പിച്ചുവെന്ന് അർജുൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അന്നുമുതൽ, താൻ സംസാരിക്കുന്ന ഓരോ വാക്കും മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉപകാരമുള്ളതോ സന്തോഷം നൽകുന്നതോ ആയിരിക്കണമെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു. അനാവശ്യമായ സംസാരം ഒഴിവാക്കി അവൻ നല്ലൊരു കുട്ടിയായി മാറി.
