ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా తెలివైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉంది—అతను అనవసరంగా మాట్లాడటం. తనకు తెలియని విషయాల గురించి లేదా ఇతరుల గురించి వట్టిగా మాట్లాడుతూనే ఉండేవాడు.
ఒకరోజు గ్రామ ఉత్సవంలో, అర్జున్ తన స్నేహితులను ఆశ్చర్యపరచాలని, "ఆ అడవిలో ఒక మాయా చెట్టు ఉంది, అందులో బంగారు పండ్లు పండుతాయి!" అని అబద్ధం చెప్పాడు. స్నేహితులు ఆశ్చర్యపోయారు, కానీ పక్కనే ఉన్న ఒక వృద్ధుడు నవ్వి వెళ్ళిపోయాడు. ఆ తర్వాత అర్జున్ ఇతరుల గురించి తప్పులు వెతకడం, అనవసరమైన మాటలు చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు. దీనివల్ల స్నేహితులు అర్జున్ దగ్గరకు రావడానికి ఇష్టపడలేదు.
సాయంత్రం అతని తాతయ్య ఇలా చెప్పారు, "అర్జున్, మాటలు అర్థవంతంగా ఉన్నప్పుడు మాత్రమే మాట్లాడాలి. చెప్పేది ఉపయోగపడకపోతే, మౌనంగా ఉండటమే శ్రేయస్కరం. తెలివైన వారు వృథాగా మాట్లాడరు."
తన అనవసరపు మాటల వల్ల స్నేహితులను కోల్పోతున్నానని అర్జున్ గ్రహించాడు. అప్పటి నుండి, అతను మాట్లాడే ముందు ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాడు. అతని మాటలు ఇప్పుడు అందరికీ ఉపయోగపడేలా, అర్థవంతంగా మారాయి.
