ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பழக்கம் இருந்தது. அவனுக்குத் தெரிந்த விஷயங்களை விட, தெரியாத விஷயங்களைப் பற்றியும், மற்றவர்களைப் பற்றியும் தேவையில்லாமல் பேசிக்கொண்டே இருப்பான். ஒருநாள், கிராமத்துத் திருவிழாவில் கதிர் தன் நண்பர்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தான். அப்போது, பக்கத்து ஊர் பெரியவர் ஒருவர் அங்கு வந்தார். அவர் மிகவும் அமைதியானவர்.
கதிர் உற்சாகமாக, "அங்கே பாருங்கள்! அந்தப் பெரிய மரம் ஒரு மந்திர மரம் என்று கேள்விப்பட்டேன்!" என்று ஒரு பொய்யான கதையைச் சொன்னான். அவனது நண்பர்கள் ஆச்சரியமாகப் பார்த்தனர். ஆனால், அந்தப் பெரியவர் மென்மையாக சிரித்தார். அடுத்த சில நிமிடங்களில், கதிர் மற்ற நண்பர்களைப் பற்றியும், அவர்கள் செய்த சிறு தவறுகளைப் பற்றியும் வீணாகப் பேசத் தொடங்கினான். இதனால் நண்பர்கள் கதிரின் அருகில் அமரத் தயங்கினார்கள்.
மாலை நேரத்தில், கதிரின் தந்தை அவனிடம் கேட்டார், "கதிர், இன்று நீ நிறையப் பேசினாய், ஆனால் நீ சொன்னவற்றில் எது உண்மையோ அல்லது யாருக்கும் பயனுள்ளதாக இருந்ததோ?"
கதிர் தலைகுனிந்தான். அவனுக்குத் தன் தவறு புரிந்தது. வெறும் வார்த்தைகளைச் சொரிவதை விட, அமைதியாக இருந்து தேவையற்ற பேச்சுகளைத் தவிர்ப்பதே ஒரு சிறந்த மனிதனுக்கு அழகு என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அன்று முதல், கதிர் பேசும் முன் யோசிக்கத் தொடங்கினான். அவனது பேச்சு இப்போது அர்த்தமுள்ளதாகவும், மற்றவர்களுக்குப் பயனுள்ளதாகவும் மாறியது.
