ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മിടുക്കനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു ശീലമുണ്ടായിരുന്നു—അനാവശ്യമായി സംസാരിക്കുക. തനിക്ക് അറിയാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ചും അവൻ എപ്പോഴും വർത്തമാനം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും.
ഒരു ദിവസം ഗ്രാമത്തിലെ ഉത്സവത്തിനിടയിൽ, അർജുൻ തന്റെ കൂട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞു, "നിങ്ങൾക്കറിയാമോ? ആ വലിയ മലയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഒരു മാന്ത്രിക ഗുഹയുണ്ട്!" കൂട്ടുകാർ അത്ഭുതത്തോടെ കേട്ടുനിന്നു. എന്നാൽ അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ അത് കേട്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു മാത്രം പോയി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അർജുൻ അയൽവാസികളെക്കുറിച്ച് മോശമായി സംസാരിക്കാനും മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റങ്ങൾ പറഞ്ഞുതരാനും തുടങ്ങി. പതിയെ കൂട്ടുകാർ അവനിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയി. അവന് വലിയ വിഷമം തോന്നി.
അന്ന് രാത്രി അവന്റെ മുത്തച്ഛൻ അവനോട് പറഞ്ഞു, "അർജുനേ, അർത്ഥമില്ലാത്ത വാക്കുകൾ വെറുതെ പാഴാക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് മിണ്ടാതിരിക്കുന്നതാണ്. ഒരു ബുദ്ധിമാൻ എപ്പോഴും ചിന്തിച്ചതിനുശേഷം മാത്രമേ സംസാരിക്കാവൂ."
തന്റെ അനാവശ്യ സംസാരം കാരണം കൂട്ടുകാരെ നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് അർജുൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അന്നു മുതൽ അവൻ സംസാരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ചിന്തിക്കാൻ ശീലിച്ചു. അവന്റെ വാക്കുകൾക്ക് ഇപ്പോൾ അർത്ഥവും മൂല്യവും ഉണ്ടായി.
