ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು—ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು. ತನಗೆ ತಿಳಿಯದ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಥವಾ ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ ಸುಳ್ಳು ಮತ್ತು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಹಬ್ಬದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮುಂದೆ, "ಆ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾಂತ್ರಿಕ ಮರವಿದೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ಹಣ್ಣುಗಳು ಬೀಳುತ್ತವೆ!" ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದನು. ಸ್ನೇಹಿತರು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು, ಆದರೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು проходиದು. ನಂತರ ಅರ್ಜುನ್ ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದನು. ಇದರಿಂದ ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಅವನ ಜೊತೆ ಇರಲು ಇಷ್ಟಪಡಲಿಲ್ಲ.
ಸಂಜೆ ಅವನ ತಾತ ಅವನನ್ನು ಕರೆದು ಹೇಳಿದರು, "ಅರ್ಜುನ್, ಮಾತುಗಳು ಮೌಲ್ಯಯುತವಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಮೌನವಾಗಿರಲಿ. ಆದರೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬಾರದು. ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಯಾವಾಗಲೂ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ."
ತನ್ನ ಅನಗತ್ಯ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಅರ್ಜುನ್ ಅರಿತನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ಮಾತನಾಡುವ ಮೊದಲು ಯೋಚಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನ ಮಾತುಗಳು ಈಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದವು.
