ఒక అందమైన గ్రామంలో లియో అనే అబ్బాయి ఉండేవాడు. అతను చాలా చురుకైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉంది—ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి మాట్లాడుతూనే ఉండటం. స్నేహితులతో ఆడుతున్నా, అన్నం తింటున్నా, అనవసరమైన విషయాలు లేదా ఇతరుల గురించి పిచ్చి పిచ్చి కథలు చెబుతూనే ఉండేవాడు.
ఒకరోజు, గ్రామంలోని పెద్దాయన శిలాస్ ఒక చెరువు ఒడ్డున కూర్చుని ఉన్నారు. లియో పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి, 'శిలాస్ తాతా, తాతా! ఈరోజు సంతలో ఏం జరిగిందో తెలుసా?' అని అనవసరమైన మాటలు మొదలుపెట్టాడు.
శిలాస్ నవ్వుతూ, 'లియో, ఇటు రా, ఈ చెరువును చూడు' అని పిలిచారు. ఆయన ఒక చిన్న రాయిని తీసుకుని నీటిలో వేశారు. టప్! ఒక చిన్న అల వచ్చి మాయమైపోయింది. 'దీనివల్ల ఏమైంది?' అని శిలాస్ అడిగారు. 'ఏమీ కాలేదు తాతా,' అని లియో చెప్పాడు.
తర్వాత శిలాస్ ఒక పెద్ద బరువైన రాయిని తీసుకుని నీటిలో విసిరారు. ఛపాక్! పెద్ద అలలు వచ్చి చెరువు అంతా అలజడి రేపాయి. శిలాస్ ఇలా చెప్పారు, 'లియో, నీ మాటలు కూడా ఈ రాళ్ల లాంటివే. నువ్వు చెప్పే అనవసరమైన మాటలు ఈ చిన్న రాయి లాంటివి—కేవలం కొంచెం శబ్దం చేస్తాయి అంతే. కానీ, నువ్వు చెప్పే అర్థవంతమైన మాటలు ఈ పెద్ద రాయి లాంటివి—అవి అందరి మనసులపై ప్రభావం చూపుతాయి. తెలివైన వారు, ఏ మాటకైనా విలువ లేదని తెలిస్తే, వాటిని మాట్లాడకుండా మౌనంగా ఉంటారు.'
లియోకు తన తప్పు తెలిసొచ్చింది. ఆ రోజు నుండి, అతను మాట్లాడే ముందు ఆ మాటలకు ఏదైనా విలువ ఉందా లేదా అని ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాడు.
