ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பழக்கம் இருந்தது—எப்போதும் எதையாவது பேசிக்கொண்டே இருப்பான். நண்பர்களுடன் விளையாடும்போது கூட, தேவையில்லாத கதைகளையும், மற்றவர்களைப் பற்றிய வீணான செய்திகளையும் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பான். ஒரு நாள், கிராமத்தின் பெரியவர் சோமசுந்தரம் தாத்தா ஒரு பெரிய மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தார். கதிர் அவரிடம் ஓடிச்சென்று, 'தாத்தா, தாத்தா! இன்று ஊர் திருவிழாவில் அந்தப் பையன் எப்படி விழுந்தான் தெரியுமா?' என்று சத்தமாகச் சொல்லத் தொடங்கினான்.
தாத்தா புன்னகைத்துவிட்டு, 'கதிர், ஒரு நிமிடம் இங்கேயே உட்கார்ந்து என்னைக் கவனி' என்றார். அவர் ஒரு சிறிய கல்லை எடுத்து ஒரு அமைதியான குளத்தில் போட்டார். அந்தப் கல் தண்ணீரில் விழுந்த சத்தம் மட்டும் கேட்டது, பிறகு அமைதி நிலவியது. 'கதிர், இந்தச் சத்தம் எப்படி இருந்தது?' என்று கேட்டார் தாத்தா. 'சத்தமாக இருந்தது தாத்தா' என்றான் கதிர்.
'இப்போது, நான் ஒரு பெரிய பாறையைத் தண்ணீரில் போடுகிறேன் பார்' என்று கூறி, ஒரு பெரிய கல்லை வீசினார். பெரிய சத்தம் கேட்டது, ஆனால் அந்தச் சத்தம் கேட்டவுடன் தண்ணீர் அலைகள் அமைதியாகிவிட்டன. தாத்தா சொன்னார், 'கதிர், நீ பேசும் வார்த்தைகளும் இந்தத் தண்ணீரைப் போன்றதுதான். நீ சொல்லும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ஒரு கல்லைப் போல. ஒரு சிறிய கல்லைத் தூக்கிப் போட்டால் சத்தம் வரும், ஆனால் அது எதற்கும் பயன்படாது. ஆனால், ஒரு பெரிய கல்லைத் தூக்கிப் போட்டால், அது ஆழமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும். தேவையற்ற பேச்சுகள் வெறும் சத்தத்தை மட்டுமே தரும். ஆனால், பயனுள்ள வார்த்தைகள் ஒரு மனிதனின் மதிப்பை உயர்த்தும். அறிவார்ந்தவர்கள், எந்த வார்த்தையும் பயன் தராது என்று தெரிந்தால், அதைச் சொல்லாமல் மௌனமாக இருப்பார்கள்.'
கதிர் மெதுவாகத் தலையசைத்தான். அன்று முதல், அவன் எப்போது பேசுவதோ, அந்த வார்த்தை மற்றவர்களுக்குப் பயனுள்ளதா அல்லது வெறும் சத்தமா என்று யோசிக்கத் தொடங்கினான். அவன் பேசும் வார்த்தைகளுக்கு இப்போது ஒரு மதிப்பு வந்தது.
