ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ലിയോ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ മിടുക്കനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു ശീലമുണ്ടായിരുന്നു—എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുക. കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കളിക്കുമ്പോഴും ഭക്ഷണസമയത്തും അവൻ അനാവശ്യമായ കാര്യങ്ങളും കഥകളും പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കും. അവന്റെ സംസാരം വെറും ശൂന്യമായ ശബ്ദങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും മുതിർന്ന ആളായ ശിലാസ് എന്ന വൃദ്ധന്റെ അടുത്ത് ലിയോ ചെന്നു. ശിലാസ് ഒരു തടാകത്തിന് അരികിൽ ശാന്തനായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ലിയോ ഓടിച്ചെന്ന്, 'ശിലാസ് മുത്തശ്ശാ, ഇന്ന് ചന്തയിൽ നടന്ന കാര്യം കേട്ടോ?' എന്ന് പറഞ്ഞ് അനാവശ്യമായ ഒരു കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
ശിലാസ് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ലിയോയെ തടാകത്തിലേക്ക് നോക്കാൻ പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം ഒരു ചെറിയ കല്ലെടുത്ത് വെള്ളത്തിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. 'പ്ലിങ്ക്!' ഒരു ചെറിയ ഓളം വന്നു ഉടനെ അപ്രത്യക്ഷമായി. 'ഇത് എന്ത് ചെയ്തു?' ശിലാസ് ചോദിച്ചു. 'ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം മാത്രം,' ലിയോ പറഞ്ഞു.
പിന്നീട് ശിലാസ് ഒരു വലിയ കല്ലെടുത്ത് വെള്ളത്തിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. 'ഛപാക്!' വലിയൊരു ഓളം തടാകത്തിലാകെ പടർന്നു. 'ഈ കല്ലിന് ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു, അതുകൊണ്ട് അത് മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി,' ശിലാസ് പറഞ്ഞു. 'ലിയോ, നിന്റെ വാക്കുകളും ഈ കല്ലുകളെപ്പോലെയാണ്. അർത്ഥമില്ലാത്ത വാക്കുകൾ ചെറിയ കല്ലുകളെപ്പോലെയാണ്, അവ വെറും ശബ്ദം മാത്രം ഉണ്ടാക്കും. എന്നാൽ അറിവുള്ള വാക്കുകൾ വലിയ കല്ലുകളെപ്പോലെയാണ്, അവ മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സിൽ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കും. അർത്ഥമില്ലാത്ത വാക്കുകൾ പറയാതെ മൗനം പാലിക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധിമാന്മാരുടെ ലക്ഷണം.'
ലിയോ ആ തടാകത്തിലേക്ക് നോക്കി നിശബ്ദനായി. അന്നുമുതൽ അവൻ സംസാരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ആ വാക്കിന് ഒരു മൂല്യമുണ്ടോ എന്ന് ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.
