ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಲಿಯೋ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು—ಯಾವಾಗಲೂ ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು. ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಆಡುವಾಗ ಅಥವಾ ಊಟ ಮಾಡುವಾಗಲೂ ಅವನು ಅನಗತ್ಯ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸುಳ್ಳು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ, ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರಾದ ಶಿಲಾಸ್ ಅವರು ಒಂದು ಕೆರೆಯ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಲಿಯೋ ಓಡಿ ಹೋಗಿ, 'ಶಿಲಾಸ್ ಅಜ್ಜಾ, ಇವತ್ತು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೀರಾ?' ಎಂದು ಅನಗತ್ಯವಾದ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದನು.
ಶಿಲಾಸ್ ನಗುತ್ತಾ, 'ಲಿಯೋ, ಇಲ್ಲಿ ಬಾ, ಈ ಕೆರೆಯನ್ನು ನೋಡು' ಎಂದರು. ಅವರು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಲನ್ನು ತೆಗೆದು ಕೆರೆಗೆ ಎಸೆದರು. 'ಪ್ಲಿಂಕ್!' ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಶಬ್ದವಾಯಿತು, ಅಷ್ಟೇ. 'ಇದರಿಂದ ಏನಾಯಿತು?' ಶಿಲಾಸ್ ಕೇಳಿದರು. 'ಏನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ ಅಜ್ಜಾ,' ಲಿಯೋ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.
ನಂತರ ಶಿಲಾಸ್ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲನ್ನು ತೆಗೆದು ಕೆರೆಗೆ ಎಸೆದರು. 'ಛಪಾಕ್!' ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಅಲೆಗಳು ಎದ್ದವು. 'ನೋಡು ಲಿಯೋ, ಈ ಕಲ್ಲಿಗೆ ತೂಕವಿತ್ತು, ಹಾಗಾಗಿ ಅದು ಅಲೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು. ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳೂ ಹೀಗೆಯೇ. ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಮಾತುಗಳು ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಲುಗಳಂತೆ, ಅವು ಕೇವಲ ಶಬ್ದವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಅರ್ಥವಿರುವ ಮಾತುಗಳು ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ, ಅವು ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತವೆ. ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಅಪ್ರಯೋಜಕವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡದೆ ಮೌನವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ,' ಎಂದು ಶಿಲಾಸ್ ತಿಳಿಸಿದರು.
ಲಿಯೋಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ಮಾತನಾಡುವ ಮೊದಲು, ತನ್ನ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಇದೆಯೇ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
